( 147 ) 



dcrom waargenomen , doch het bleef een punt van 

 twist onder de Natuurkundigen. Eene Engelfche Dame 

 MARIA soMERviLLE heeft dit onlangs uitgemaakt en 

 aangetoond, dat de violette flraal zoo wel als de in- 

 digo ftraal het vermogen had eene ongemagnetifeerde 

 naald, magnetisch te doen worden. Dit zelfde vermo- 

 gen hadden ook de blaauwe en groene ftraal, doch in 

 eenen veel minderen giaad, terwijl de andere kleuren 

 des regenboogs bijna hiervan verftoken waren. (^Ibid. 

 u". 290.) 



3. In Mei 1824 werd er, in Noord-Amerika , een 

 boer van den blikfem getroften. De blikfem ' ging langs 

 eenen boom in den grond, en zonder den gang van den 

 wortel te houden, drong hij dieper dan tachtig voe- 

 ten in denzelven. (Froriep, Not, Marz i8a6, 

 n". 276,) Men ziet hieruit, dat, indien men af- 

 leiders in de aarde laat eindigen, en niet in eene ze- 

 kere uitgebreidheid water of zeer vochtigen grond , men 

 gevaar zoude kunnen loopen , dat dezelve te kort waren , 

 en de electrifche vloeiftof zich wegen zou banen , 

 welke men niet verwachte, en die niet wenfchelijk 

 waren. 



4. De Heer thomas m'keever heeft de meening, 

 dat de verbranding door het licht der zon verminderd 

 wordt, door proeven opgehelderd. Hij nam twee ftiik- 

 ken waskaars en liet het eene in eene donkere kamer 

 bij 57" FAHR., het andere in het zonnelicht bij 7^" 

 FAHR. , verbranden. Het eerfte verloor in 5', 9^ giein , 

 het tweede S§ grein. Een duim talkkaars had bij 68" 

 FAHR., in het donker noodig om te verbranden 56', 

 in het zonnelicht by 80° hahr., 59", aan het daglicht 



bloot- 



