C 58 ) 



gefield, het ligchaam of middelftiik , meer of min 

 4e gedaante van eene halve maan heeft en met twee 

 opgaande uitfleekfels voorzien is , welke tot zijnen 

 bollen en voorden r^nd naderen; de hoorns van de 

 halve maan, komen overeen met de groote hoorns 

 van het tongbeen van den mensch ; dezelve zijn in 

 jonge dieren van het ligchaam van het been gefchei7 

 den; maar in de oude, er mede vereenigd. — Dit 

 wa§ het geval -met dien van Ostende , waarvan de 

 grootte genoegzaam den hoogen ouderdom aantoont. 

 Aan de opgaande uitfteekfels hechten zich kraakbeen- 

 deren, welke zich met het onderst uiteinde van de 

 ftijlvormige uiifteekfels vereenigen , zijnde deze de 

 twee andere beenachtige flukken , waarvan wij ge- 

 fproken hebben. Het zijn lange beenderen, welke 

 eene horizontale of.dwarfe plaatfing hebben. — Deze 

 inrigting, de eenigfte mogelijk, wordt in het werk 

 van cuviER voorgefleld (*); hij geeft er zelfs de af- 

 beelding van het tongbeen van eenen Rorqual. 



De Heer dubar, die, volgens hetgeen hij mij zelf 

 gezegd heeft, het tongbeen zoo beweert gevon- 

 den te hebben , als hij het in het geraamte 

 heeft daargefteld, maakt op zijne manier een toeftel 

 uit deszelfs flukken. — De hoorns, door den hoo- 

 gen ouderdom van het dier, met het middenftuk 

 zamengegroeid ^ noemt hij het ligchaam , en nu' de 

 naar bovengaande uitfleekfels , voor ftijlvormige been- 

 deren houdende, geeft hij aan de ware ftijlvormige 

 beenderen , de naam van hoorns van het tong- 

 been. — In pi. 5 van zijn werk , ftelt hij deze (luk- 

 ken 



(*) Reek. fur ks oifem, fosf. Tom. V lère part. p. 38Ö. 



