C 59 ) 



leen afzonderlijk voor, maar in het geraamte verheft 

 Mj' zich boven alle wetten van bewerktuiging, en 

 hec|i;., de fttjhormigp. ■beenderen aan het uiteinde def. 

 groqte hoorns (^yi- ;, jH 



^ ipaarna ^jegrijpt men ligt de wijze, waarop hij den 

 toeftel van het tongbeen befchrijft. 



(*) De Heer w, vrolikgz. heeft mij, toen ik hém deze 

 verhandeling, ter plaatfing in de Bijdragen mededeelde, ge- 

 meld, dat de Heer dubar, bij de tentoonftelling van het 

 geraamte te Amfterdam ^ de plaatfing en aaneenhechting 

 dezer deelen aldus gewijzigd had, dat de ftijlvormige been- 

 deren niet meer met de groote hoorns van het tongbeen , 

 maar met de opgaande uitfteekfels vereenigd waren. Maar 

 behalve , dat toch nog de ftand van het geheel verkeerd 

 was; vermits hetzelve in plaats van eene horizontale eene 

 loodregte rigting had, hetgeen den Heer dubar aanleiding 

 gaf de geringe ruimte te vertoonen tusfchen de opgaande uit- 

 fteekfels, als een bewijs van de naauwte van het keelgat, 

 als. vormden zij voor hetzelve eene enge beenige poort ; be- 

 halve dat, zeg ik dit alles nog verkeerd was, zoo is hec 

 bovendien maar al te waar, dat de dwaling in het boek 

 van DUBAR blijft beftaan. De dwalingen door de tentoon- 

 ftelling voortgebragt zijn voorbijgaande, die echter, welke 

 het boekwerk bevat , blgvende en worden van het eene 

 geflacht tot het andere voortgeplant. Men weet ook dat 

 de wijze, waarop hij de gedeelten van het tongbeen te 

 Brusfel gefteld had, volmaakt overeenkwam met de be- 

 fchrijving en naambepaling, welke hij er in zijne Osteogra- 

 pbie. van gegeven heeft, dat \s met andere woorden ge- 

 zegd, dat alles even verkeerd was. Om mijne gedachten 

 duidelijk uit te drukken, vpeg ik hier twee teekenin- 

 gen bij van, d^^j tpngl^eenen., Fig, i ftelt het tongbeen 



•"•;■.':' /■■■ vootj 



