( 66 ) 



dèn wordt in den Rorquat^ welken cuvier be- 

 fchrijft. — Behalve dat dit knobbeltje, hetwelk met- 

 zeer aanmerkelijk- groot is , uit de verlenging der 

 takken van het been, op de plaats, waar zij zich 

 vereenigen, kan voortkomen, verlenging, welke in-, 

 verfchillende individu's min of meer duidelijk is, kan 

 ik ook nog het volgende in het midden brengen. 

 Vooreerst , bedaan de iwee losfe beenderen , gehecht 

 aan de armen van het bekkenbeen , in den Kaapfchen 

 Walvisch hunne ware plaats? Bevond de een zich 

 niet ïn het midden , of op een derde van den bollen 

 rand van het balvemaanswij^e been , en was dit been, 

 door den jeugdigen leeftijd van het dier, niet van het 

 losfe been gefcheiden ? Zouden bij een ouder dier deze 

 drie beenderen niet hebben kunnen vereenigd zijn? 

 En zoo men niets van dit alles aanneemt, en in- 

 tegendeel ftelt, dat de twee losfe beenderen op eenen 

 verfchillenden graad van fchuinsheid met het ligchaara 

 van het voornaamfte been zamengefmolten zijn, zoo 

 als wij zulks reeds vroeger gezegd hebben, wat be- 

 let ons dan te gelooven, dat het knobbeltje op het 

 midden van het been, reeds van eene zekere grootte in 

 den Kaapfchen en Noordfchen Walvisch , eene groo- 

 tere ontwikkeling, door hoogeren leeftijd, in dien van 

 Ostende, gekregen heeft? In het laatfte geval, het 

 waarfchijnlijkfte van allen, zoude de vorm van de 

 bekkenbeenderen van de Walvisfchen van de Kaap , 

 teruggebragt kunnen worden, tot dien van dezelfde 

 beenderen bij den Rorqual , en deze laatfte tot die 

 van de Bruinvisfchen. Men zal deze duistere pun- 

 ten niet kunnen ophelderen, voor dat men nog 

 eenige meerdere geraamten van Korquals zal kennen; 



in- 



