C 83 ) 



De laatfte bedenking , door den fchrijver aangevoerd, 

 betreft het tongbeen; hij vindt in hetzelve punten 

 van onderfcheid , welke niemand ter goeder trouw er in 

 zal erkennen. Hij had voor zich de af beeldingen van 

 RUDOLPHi en cuviER, welke alle dezelfde beenderen ^ 

 als het geraamte van Ostende voorftellen. Hij had flechts 

 de deelen, in hun natuurlijk verband behooren te (lel- 

 len , en geen geloof moeten hechten aan de belagche- 

 lijkeplaatfing, welke dubar aan dezelve gegeven heeft. 

 Hij toont ook gedeeltelijk aan deze te twijfelen door 

 te zeggen datdedeelen, gehecht aan de takken (hoorns) 

 van het tongbeen niet dan de ftijlvormige beenderen 

 kunnen zijn ; maar hij fchijnt te gelooven , dat hetgeen 

 ten opzigte dezer deelen gezegd is, niet op de door 

 hem befchrevene foort toegepast kan worden. Hier- 

 omtrent was er zeker geen twijfel; zou een dier met 

 ftijlvormige beenderen, gehecht aan het achterst- of 

 onderst- uiteinde der hoorns van het tongbeen, kun- 

 nen leven? Wat zou er van de fpieren worden? 

 Wat van de verzwelging des voedfels en alle de ove- 

 rige noodzakelijke werkingen , welke door den toefliel 

 van het tongbeen geregeld worden? 



Ik kan het ten flotte niet ontveinzen, dat al de 

 bedenkingen, waarop de fchrijver de bepaling eener 

 nieuwe foort heeft willen bouwen, bij een ftreng on- 

 derzoek hare kracht verliezen. 



Het is bedroevend voor de weten fchap, vooral ook 

 voor den roem van'ons land, dat een dusdanig ana- 

 tomisch monument als het geraamte van Ostende , 

 aan den vreemdeling moet gaan leeren, hoe weinig 

 wij, in de Zuidelijke Provinciën, in de ontleedkunde 

 gevorderd zijn; het ftalzwijgen immers, hetwelk men 



F 2. over 



