( 109 ) 



daarenboven kunnen aanmerken, dat het mogelijk 

 was, dat deze Polypenhuizen zouden kunnen blijven 

 bestaan, zich vasthechten aan de kern en aldus, ook 

 na de vernietiging van de schelj) ? in wezen blijven. 

 Maar, in dat geval moest men op de kern niet de bo- 

 venste , maar de onderste oppervlakte van het Polypa- 

 rium aanschouwen. Met één woord , alle tegenwerpin- 

 gen verliezen hunne kracht, bij de daadzaak: dat men 

 een wezenlijk Polyparium op de kern ziet, en wel 

 daarop met de onderste oppervlakte vastgehecht , met 

 de bovenste geheel vrij , en dus in al die omstandighe- 

 den, welke genoegzaam zijn, om ons te overtuigen, dat 

 het dier nog gegi'oeid is , toen het reeds op de kern ge- 

 hecht was. 



Uit deze bewezene daadzaken kan men de gevolgen 

 opmaken: De binnenste kern van de schelp bestond 

 reeds , toen de Polypen , de Serpulae zich daarop 

 ontwikkeld hebben, en deze waren daarop reeds vast- 

 gehecht, toen deze kernen bedolven werden in de 

 gronden, waarin wij dezelve thans aantreffen. De 

 kernen dus van schelpen ^ welke beschouwd wer- 

 den als elementen van Latere dagteehening , dan 

 de gronden , die dezelve heimatten , zijn somwq^ 

 len, e(Jen als zijne overige elementen^ van vroe- 

 geren oorsprong. 



Ziedaar dan den betrekkelijken ouderdom van som- 

 mige dezer kernen bepaald! Maar zijn alle kernen 

 zonder onderscheid van dezen vroegeren oorsprong? - 

 Voorzeker neen! Er zijn er van lateren oorsprong, 

 altoos gesproken met betrekking tot den tijd, waarop 

 de rotsen aldaar gevormd zijn. 



Men kan voor zeker aannemen , dat , als eene geheel 

 gevormde kei-n geplaatst wordt in het midden van ee- 



nen 



