( 110 ) 



en geregeld afwisselende in de grove kalkaarde van de 

 omstreken van Brussel, hebben daadzaken aan het 

 licht gebragt, welke de zoo even door mij medegedeel- 

 de verklaring schijnen te bewijzen. Het is niet zeld- 

 zaam , aldaar te midden der hoopen van onregelmati- 

 ge, doch altijd met hoeken, bulten of afgeronde takken 

 voorziene keijen, kleine zwarte of groene steentjes, 

 haaij en- tanden, hafoniten, en zelfs bekleedselen van 

 een- of tweekleppige schelpen, welke sterk in de mas- 

 sa dezer kei-hoopen zijn ingeklemd, aan te treffen. 

 Maar in het algemeen merkt men op , dat deze ver- 

 schillende voorwerpen meer aan de oppervlakte der 

 SiLex , dan aan hunne kern of hun middelpunt inge- 

 sloten zijn. 



Meestal zelfs beslaan de fossiele overblijfselen van 

 bewerktuigde ligchamen alleen de korst dezer keiach- 

 tige massa's. Somtijds gebeurt het, dat, wanneer dit 

 schelpen zijn, zich een gedeelte van hun omkleedsel 

 aan het buitenste dezer massa's geplaatst vindt, terwijl 

 het andere het binnenste beslaat. Dit is dikwijls het 

 geval bij de, in chalcedoon veranderde , tweekleppige 

 schelpen, gelijk ik zulks heb afgebeeld in eenen Ostra- 

 ciet , waarvan men de doorsnede ziet door het midden 

 van een' Horen-kei (PI. i fig. 2). Men ziet deze klep aan 

 hare oppervlakte en buitenste zijde eindigen in de 

 korst, welke de oppervlakte der Silex \ooxs\^\, ge- 

 vormd naar de gedaante der schelp van eene aan het 

 overige harer uitgestrektheid geUjke witheid, en, ge- 

 lijk zij (de korst), omgeven van bijna zuiver krijt. 

 Daar, waar de ruimte, welke de kalkachtige en be- 

 werktuigde klep bezet had, en die thans bijna geheel 

 door de chalcedoon gevuld is, in de massa begint door 

 te dringen, is er een geheel ledig, en het is niet dan 



meer 



