( n4 ) 



meer naar voren, dat zich de chalcedoon vertoont: het- 

 gene bewijst, of dat zij is vernietigd, of dat zij er niet 

 verder was ingebragt, dan de korst. 



Het is bekend, dat in het algemeen, wanneer be- 

 wei"ktuigde overblijfselen in Horenkeijen zijn begra- 

 ven, deze overblijfselen bijna altijd door één hunner 

 deelen dadelijk gemeenschap hebben met de uitwen- 

 dige oppei-vlakte der omringende massa's. Deze over- 

 blijfselen zijn alsdan buitenmiddelpuntig {excentri- 

 ques) door hunne plaatsing. 



Maar wat gebeurt er , wanneer de fossielen het mid- 

 den of de kei-n der keijen beslaan? Dit is inderdaad 

 zeldzamer, maar het heeft echter somwijlen plaats. 

 Is -er alsdan eene onderscheidene en behoorlijk ge- 

 vestigde gemeenschap tusschen deze fossielen en de 

 korst, en hoe wordt dezelve gevormd? Dit is hetgene 

 thans nog te onderzoeken staat. 



Wanneer men, door de stukken Horenkei te splijten, 

 overblijfselen van bewerktuigde wezens vindt, zal men 

 zekerlijk deze slechts verspreid in de massa aanschou- 

 wen, van elkander gescheiden, zonder zigtbare ge- 

 meenschap met het overige der Silex, dan de stof 

 dezer laatste zelve; men zal er geéne bijzondere wijze 

 van middellijke vereeniging tusschen het eene of ande- 

 re deel ontwaren. Eindelijk, de fossielen zullen ons 

 toeschijnen in deze Silex te liggen, even als zij overal 

 liggen in de schelpachtige lagen, dat is te zeggen, zon- 

 der orde, zonder bepaalde vereeniging. Maar ik zie 

 niet, dat men hieruit kan besluiten, dat geene ge- 

 meenschap, hoedanig ook, tusschen de omringende 

 deelen zoude bestaan. Men zoude wezenlijk, om iets 

 zoodanigs te verklaren , de plannen van verdeeling in 

 alle mogelijke rigtingen moeten kunnen leiden ; want 



al- 



