( ii8 ) 



en gaat naar de binnenste korst, op dezelfde wijze, als 

 eenc vloeibare stof zoude loopen , zelfs op het laagst 

 mogelijke punt niet terug gehouden wordende. Het 

 schijnt dus, dat dit kanaal niets anders is, daneene 

 buis ter uitvloeijing. 



Deze daadzaak bewijst duidelijk, dat de vorming van 

 keiachtige kanalen, van aanhangselen van chalcedoon, 

 van Silex, enz., op bewerktuigde ligchamen uitkomen- 

 de , geenszins derzelver bestaan verschuldigd is aan de 

 ontbinding der dierlijke stoffen , daar het kanaal , het 

 aanhangsel enz. zich niet gevormd heeft, danna de ver- 

 nietiging van het bekleedsel , eene vernietiging , welke 

 voorloopig die van het dier vooronderstelt. Men had 

 dus de rigtingen van de aanhangsels der echiniten 

 naauwkeurig moeten gadeslaan, om te zien, of deze niet 

 ontstonden uit eenige uitvating van kiezelaarde , welke 

 de inwendige holte der schelpen zoude gevuld hebben , 

 lang na hunne bedelving en de volkomene ontbinding 

 van het levende ligchaam. 



De opmerking , welke wij zoo even maakten , leve,rt 

 een nieuw bewijs op , dat de Horenkeijen geene voort- 

 brengselen zijn van eene dierlijke stof, welke zich met 

 het krijt zou vereenigd hebben , gelijk eenige Geologen 

 hebben voorondersteld. Zij hebben inderdaad ge- 

 meend, dat de Silex zijnen oorsprong verschuldigd was 

 aan moUusken , of liever nog , aan zachte , geleiachti- 

 ge dieren , zoo als de AcLinozoés tuniciers , de Po- 

 lypes limnopolypes^ enz., welke hunne woning geves- 

 tigd hadden op eene reeds bestaande en vastgeworde- 

 ne vlakte van krijt , en vervolgens nog ware bedekt ge- 

 worden door eene andere , meer of min dikke , vlakte 

 van kalkachtige stof. De Folypiers , de Echinoder-^ 

 ?nes, in de Silex gevonden, hebben deze meening be- 



ves- 



