( 119 ) 



vestigd; dan, de voorbeelden , welke wij hebben aan- 

 gehaald , bewijzen genoegzaam , dat de keiachtige stof 

 gevloeid is in de ledige plaatsen , welke overbleven , 

 nadat de schelpen waren vernietigd geworden , lang na 

 de bedelving en de verdwijning der dieren zelvef. Men 

 kan derhalve niet begrijpen , hoe deze keiachtige stof, 

 vooral in den half vloeibaren staat , zich zoo lang na de 

 ontbinding der dierHjke zelfstandigheden , welke haar 

 het aanzijn zouden gegeven hebben , door be werktuig- 

 de grondstoffen te vereenigen met aardachtige of on- 

 deraardsche uitvloeiselen , kon bewaard hebben , en 

 vex'volgens in de ledige r dim te vloeijen , na de volko- 

 mene vernietiging der kalkachtige bekleedselen. Een 

 zoodanig iets zoude in de tegenwoordige orde der din- 

 gen onverklaarbaar zijn. Beter is het dus , dankt mij, 

 een meer met de waargenomene daadzaken overeen- 

 stemmend leerstelsel af te wachten. Het stelsel van de 

 gelijktijdige vorming der 'S'//eA;methetzandendekalk- 

 aarde, welke dezelve bevat, vervult niet al de voor- 

 waarden van het vi'aagstuk. Te zeggen , dat de Silex 

 zich» gevormd hebbe door ophooping en vereeniging 

 van keiachtige deeltjes, aan de wetten van Chemische 

 verwantschap gehoorzamende, verklaart niet, waarom 

 deze deeltjes zouden vloeibaar zijn en in dien staat 

 blijven, lang na hunne vereeniging, om vei-volgens de 

 geheele ledige ruimten te omkorsten , welke in de Silex 

 geboren werden, hetzij door de wijking der zelfstan- 

 digheid , hetzij door eenige andere oorzaak. In tegen- 

 deel doet déze stelling vooronderstellen, dat de keiach- 

 tige deeltjes, op hetzelfde oogenbhk hunner plaatsing, 

 de Silex hebben gevormd , en maakt alzoo de zoo dik- 

 wijls , en zoo algemeen opgemerkte daadzaak van het 

 bestaan der vormen van chalcedoon , als vei'vangende 



de 



