( 121 ) 



is; maar, ik vraag het, wanneer het bestaan van een 

 ligchaam ons is bewezen , zoeken wij zelden de oorzaak 

 Tan deszelfs bestaan. Laten wij ons werkelijk afn'agen, 

 welke de oorzaak, welke de oorsprong is van den kalk 

 welke de oorsprong is van de veld-spath, van de am- 

 phibole, van de mica, enz.? Wij stemmen allen toe, 

 dat er kalk, kwartz, veldspath, amphibole, mica be- 

 staat, en dit is ons genoeg; waarom zullen wij niet even- 

 eens met de horen- kei handelen? 



Hetgene wij tot dusver voordroegen en waarbij wij 

 vaststellen, dat de Silex zich achtereenvolgende en 

 beurtelings heeft gevormd , is op daadzaken gegrond. 

 Herplaatsen wij ons door middel hiervan in den tgd, 

 waarin de onderhavige bodem werd gevormd. Toen 

 eene zekere hoeveelheid grof krijt zich met de dieren 

 van gelijken ouderdom , welke in hetzelve hunne spoi'en 

 hebben achtergelaten , had vereenigd , spreidde zich 

 hierop eene keiachtige stof uit, sloot de overbhjfselen 

 der bewerktuigde Hgchamen , welke op de oppervlakte 

 van het krijt leefden, in, en werd hier gedeeltehjk 

 hard; eene nieuwe laag van krijt plaatste zich op deze 

 stof en werd op hare beurt met eene gelijke stof be- 

 dekt, altijd onder dezelfde omstandigheden, dezelfde 

 verschijnselen , als bij de voorgaande depositie , omdat 

 beiden te zamen werden vereenigd onder dezelfde om- 

 standigheden. Van daar de beurtelingsche lagen van 

 ki'ijt en kei, in horizontale beddingen geschikt. Dan, 

 daar men gereedelijk kan toestaan , dat de tijd, welke 

 er noodig was , om eene zekere hoeveelheid van deze 

 twee stoffen neder te leggen , altijd onder zekere be- 

 palingen evenredig was aan deze hoeveelheid, kan men 

 zeggen, dat, daar de betrekkelijke dikte der lagen van 

 krijt en kei in eene reeks van afwisselingen dezelfde is, 



BIJDRAGEN, D. IV. ST. I. I de 



