( 184 ) 



Opmerkzaamheid op alle natuurverschijnsels , die 

 hem omringden , was wollaston geheel eigen ge- 

 worden. Na eene stei'ke afmatting, ontdekte hij een on- 

 gemak in 'tgezigt , hetwelk hem slechts toeliet de helft 

 der voorwerpen te zien. Het ongemak was van korten 

 duur , het week zonder artsenijen ; doch het keerde 

 jaren later onder andere omstandigheden voor eene 

 korte poos terug. Kort vóór zijn' dood had hetzelfde 

 verschijnsel weder plaats , en hij verhaalde zijne vrien- 

 den , hoe hij hen slechts ten halve zien kon. Dit onge- 

 mak , een- en andermaal door hem ondervonden , gaf 

 hem aanleiding, om over de doorkruising dergezigtsze- 

 nuwen na te denken. Hij oordeelde , dat de doorkrui- 

 sing niet volkomen zij , gelijk bij sommige visschen 

 plaats heeft j doch ongetwijfeld zoude het mij kwalijk 

 voegen , om zijne meening omtrent zulke onderwerpen 

 voor te stellen of te verwerpen. 



Datzelfde geldt ook omtrent wollastons on- 

 derzoek , waarom zekere geluiden voor sommige ooren 

 niet hoorbaar zijn. Zijne bespiegelingen berusten ook 

 op waarnemingen aan zich zelven en anderen , en voor 

 zoo verre ik zijne proeven heb kunnen herhalen , heb 

 ik er dezelfde naauwkeurigheid , die aan alles , wat 

 WOLLASTON behandelde , eigen was , in gevonden. 



Wat is het , hetwelk ons oordeel bepaalt wegens de 

 rigting der oogen in het portret ? Is het de stelling 

 van het oog , of de stelling van het gelaat. Het eerste 

 was de vroegere meening ; wollaston betoogde het 

 tweede , tegen het algemeen gevoelen. De gronden , 

 die hij bijbrengt , zijn bij uitstek schrander verzameld , 

 en Kunstenaars zoowel als Geneeskundigen, welke zich* 

 met zulke onderzoekingon inlaten, zoowel in Engeland 

 als in Frankrijk , erkennen de juistheid van zijne voor- 

 stel- 



