( 285 ) 



doelmatig zoude kunnen noemen. De hoofdzaak hier- 

 van schijnt, naar mijn inzien, gelegen te zijn in de on- 

 bepaalde hoeveelheid peroxydum manganesü en ac. 

 hydrochloricrum, die men er bijvoegt. En deze hoe- 

 veelheid te bepalen is nog niet wel niogelijk. Zelfs is 

 het twijfelachtig , of men dit doet om chlorium te ont- 

 wiklcelen, en door dit het bromium te doen uitdrijven j 

 of dat het bromium onmiddellijk van deszelfs verbin- 

 ding wordt losgemaakt. In beide gevallen schijnt onis het 

 bromium gedacht te moeten worden met hydrogenium 

 verbonden, als acidum hydrobromicum , en dit, met 

 soda vereenigd, als hydrobromas sodae in het zeewater 

 aanwezig te zijn. Doch in allen geval wordt hier tevens 

 chlorium ontwikkeld , en wij houden daarom de eerste 

 meening voor waarschijnlijk. Wij komen nader er op 

 terug, dat van de ontwikkelde hoeveelheid chlorium 

 de hoeveelheid bromium, die men verkrijgt, inzondei*- 

 heid afhangt. Het zg hier genoeg , aangetoond te heb- 

 ben , dat het een volstrekt vereischte is , den graad van 

 sterkte der zoutoplossing te kennen ^ zoowel als de hoe- 

 veelheid peroxydum manganesü en acid. hydrochl., 

 wil men met voordeel werken. 



Het bromium, op deze wijze verkregen, was anders 

 gekleurd, dan het behoorde te zijn. De oplossing in wa- 

 ter was kleurloos en het bromium zelf licht geel. Ik schrgf 

 deze eigenschappen toe aan een weinig peroxydum 

 manganesü, dat door het spatten van het koken mede 

 door den hals der retort gedrongen was : — iets , het- 

 welk men niet kan voorkomen. Ten andere was er ook 

 water medegegaan, hetgeen insgelijks noodzakelijk 

 moet, en men heeft dus nog geen zuiver bromium, 

 maar moet nogmaals het water hiervan, door vernieuw- 

 de destUlatie , afzonderen , en het bromium ten twee- 

 den 



