i m ) 



dij^vende tot op den bodem van d^ze gfezentoö* Het 

 vocht was bruin gekleurd , werd steeds imeer en meefa 

 ontkleurd en eindigde met eene gele. tint te .héb*< 

 ben. Het was hierdoor , dat ik leerde , dat chloriüm 

 en bromium zich te zameu ia een vocht niet verdra- 

 gen. Eene sterke bromium-lucht deed mij reeds ver- 

 moeden , dat alles verloren was , en door een gedeelte 

 van dit vocht met ether te schudden werden wij over- 

 tuigd , dat er geen bromium meerin het vocht aanwe- 

 zig was. De ether namehjk nam: in het geheel geene 

 kleiu'verandering aan. ' 



Het was eenvoudig , het gevolg uit deze mislukte be- 

 werking te trekken : om niet te veel chlorium , maar 

 juist genoeg door het water te moeten drijven ; ook 

 niet te weinig; want anders kan het bromium door den 

 ether niet opgenomen worden. De uitdrukking : «we 

 quantiié conuenable de Chlore (Bulletin. 1. L: p. 

 ^45) tvaa ons wel niet ontgaan; maar hoé leert nien 

 die kennen? Het is intusschen tevensiiit deze beweib 

 king op te maken , • dat men in .Terdampt zeewateé 

 minder chlorium en dit met meer omzigtigheid moet 

 inleiden , dan in niet verdampt water , daar eene groo- 

 tere hoeveelheid water reteer bromium in zich opgelost 

 kan houden. Tevens meende ik op een middel bedacht 

 te moeten wezen , om, indien er eens bromium werd 

 uitgedreven door te veel chlorium , hetwelk men door 

 het water heeft gedreven , het bromium terug te hou- 

 den. -r~ De andere hoeveelheid zeewater gebruikte ik nu 

 nog voor een vierde op eene and«re wgzej ,4«s i^58i 

 yan de overgehoudene pekel, n~9^mh\-^-i»<\ 9S"^h Jriï 

 •f-iGeene "pnmiddellgke reden ; ziende;^ ofemoti juist het^ 

 zeewater met kalk te Jkoken, deed ik deze hoeveelheid 

 in^eeoereliort met een weinig peroxydummanganesü en 

 -uli:-, , zwa- 



