( ^9-^ ) 



hadden eene aanmerkelijke hoeveelheid bi'omium verza- 

 meld, waarvan een groot gedeelte zuiver konde afgegoten 

 worden , omdat het water met een ander gedeelte bro- 

 mium als ijs in den ontvanger achterbleef. Bij het ont- 

 dooijen van dit ijs werd er echter nog een groot ge- 

 deelte bromium afgescheiden. 



Op het ander | gedeelte van de zoutoplossing de- 

 den wij nu 100 gr. oxyde en even zoo veel zuur. Dit 

 werd met het plan gedaan, om te zien, of er in de eer- 

 ste j genoeg oxyde en zuur gedaan was. En de uitkomst 

 was deze,^ dat er uit dit i nu veel meer bromium, dan 

 uit de I van hetzelfde vocht werd afgescheiden. 



Wij zien hieruit andermaal , dat het een vereischte 

 is, de hoeveelheid oxyde en zuur te kennen , die men 

 bij de zoutoplossing behooi't te doen, om al het bro- 

 mium uit te drijven. De reeds van eenig bromium be- 

 vrijde I deelen oplossing werden nu wederom met 

 100 gr. oxyde en even zoo veel zuur behandeld, en ga- 

 ven inderdaad wederom zoo veel bromium als de eerste 

 maal. Eene derde maal, met dezelfde hoeveelheid oxyde 

 en zuur behandeld, zagen wij echter hoegenaamd gee- 

 ne bromiumdampen meer ontstaan, en konden dus- 

 zeker zijn, dat wij wederom het op deze wijze uit te 

 drijven bromium werkelijk hadden uitgedreven, dat. 

 wij dus zuur en oxyde in genoegzame hoeveelheid had- 

 den gebruikt. 



Insgelijks deden wij op het | , reeds van veel bromi- 

 um bevrijd , wederom loo gr. oxyde en zuur, en ver- 

 kregen wederom veel bromium. Eene derde maal ech- 

 ter gaf dit wederom niets. Zoodat wij voor deze 118''^ 

 pekel gebruikt hadden 38o gr. oxyde en even zoo veel 

 zuur, om uit het genoemde zout hel bi'omiumafte 

 scheiden. 



Wij 



