( ^7 o ) 



ganiseerd te zijn éii vroeger lot een levend hgchaam be- 

 hoord te hebben. Men erkent buiten t^vgfel in dit deel 

 het likteeken , overgebleven na het afvallen van den voor- 

 maligen knol. In deze soort Is het likteeken veel gemak- 

 kelijker weder te vinden, dan in andere, en men vindt 

 dikwijls den ouden knol, geheel verwelkt , slap en verrot, 

 nog even aanhangende aan het uiteinde van het bijzon- 

 der verlengsel , AVaarvan wg zoo even spraken. Zoodra 

 de knol geheel afgevallen is , ziet men geen onderscheid 

 meer tusschen dit verlengsel en dat van andere wortels, 

 bij welke men geene zoo ontwijfelbare bewijzen vandes-;^ 

 zelfs oorsprong srehad had. , ,, 



Deze zondei'hnge vorming is echter geene mtzonde- 

 ring , maai' in tegendeel eene schoone bevestiging van 

 den algemeenen regel. En waarhjk, het likteeken wordt 

 nog altijd op de voorzijde des wortels a^lngetrof^en, dik- 

 wijls op dezelfde hoogte , als de inplanting van het 

 knopje; de knol derhalve , die aan dit verlengsel vast- 

 gehecht was , bevond zich aan dezelfde zijde , waar de 

 nieuwe knol tlians wordt aangetroffen , maar in eene 

 tegenovergestelde strekking , dat wil zeggen , dat", "zipoT ' 

 de eene knol dit jaar regts , de andere , het vorige 

 jaar, links gewend was. Er is dus altijd een j aar tus- 

 schentgd tusschen twee gelijke rigtingen van de jonge 

 knollen. 



Het is naauwelijks noodig aan te merken , dat ep ' 

 planten waren , wier wortels eenige geringe toei^allige 

 veranderingen ondergaan hadden ; doch ik heb voor 

 deze verklaring alleen die planten gebruikt , wier vor- 

 ming het geregeldst en meest met hare natuur overeen- 

 komstig was. — Het getal der wortelvezels , die boven 

 den gerimpelden knol ontspruiten , is , in deze sooïtV' 

 onbepaald.'"'^ ^o^-^- «^«i' •' ='•''- ^ iic»«i^J na 



BIJDRAGEN, D. IV, ST. I. Bb In 



