( 38i ) 



De O. bifolia , waarvan de zoo zonderlinge vorming 

 der knollen hierboven beschi-even is , vertoont ons een! , 

 zoodanige niisgevvassen knol niet duidelijk, maar men 

 ontwaart hier, op het bovenwortelig verlengsel van den 

 ouden knol, een' kleinen knobbel, welke zeker voor een 

 spoor daarvan moet gehouden worden. 



De O. Latijolia en /«actó/a/avertoonen daarente- 

 gen beide ten duidelijkste een' misgewasseu knol. Men 

 ziet nameUjk, wanneer de wortels regelmatig ontwikkeld 

 zijn , tusschen de twee achterste wortelvezels en onder 

 de vliezen , een klein rondachtig ligchaam, vrij aan den 

 top , vastgehecht aan den voet, peervormig uitgebreid , 

 bolrond aan de buitenzijde, vlak aan de ^binnenzijde , 

 somwijlen met eene overlangsche sleuf in het midden. 

 Enkele keereu ontwikkelen er zich op die plaats, ten 

 koste van dien kleinen k^iol , twee wortelvezels; doorwelke 

 vergroeijing er geen spoor meer van een' knol overig bhjft. 



Uit al het tot nu toe voorgedragene kan men het be- 

 sluit opmaken , dat , als men den moederknol beschouwt 

 als de middelspil van het geheele gewas , er eene ont- 

 wikkeling van evenredige en regelmatige deelen aan hare 

 zijden plaatsheeft, maar dat, door het ophouden van den 

 wasdom bij het eene en het voortgroeijen van het andere 

 deel, de werktuigen, in den omtrek dezer spil geplaatst, 

 eindelijk oneven in getal en onregelmatig worden. In de 

 vooronderstelling namelijk van eene geregelde gedaante 

 heeft men: in het middelpunt den moederknol , uit het 

 hart een bovenwortelig verlengsel uitschietende, ge- 

 kroond door de groudschijf , die of de knop of de steng 

 ondersteunt; aan elke zijde en boven den moederknol 

 heeft men een' zijknol ; hooger en op het bovenwortelig 

 verlengsel eene wortelvezel bij O. morio, bij de an- 

 dei^e geenerlei uitgroeijing; aan de grondschijf eindelijk 



twep 



