( 592 ) 



weekt haar insgelijks, en hoe kortéx* het zaad geweekt , 

 wprcU. zoo veel te minder zal dcszelfs ontkicmvermo- 

 g^li of groeiki-acht lijden. Houdt men deze aanmerking 

 «1, het oog, en dexikt men hier tevens aan de bij iederen 

 landman bekende daadzaak, dat drie en meer duimen 

 diej) ondei'gebragt zaaizaad slechts dan opkomt, wan- 

 neer hetzelve volhomen .gezond en\ielVieA.QX gunstig 

 is; terwijl zaad, welks groeikracht geleden heeft, uit 

 eene zoodanige diepte geheel niet opkomt, doch wel, 

 ^anneer het slechts een half duim onder de oppervlakte 

 der aarde ligt, ook zelfs bij minder gunstig weder, zoo 

 zal men al zeer spoedig bemerken, op welk eene wgze 

 door het kalken enz. de al te weelderige groei verhin- 

 derd of tegengegaan wordt. Die zaadkorrels namelgk, 

 welke door het kalken een deel harer groeikracht verlo- 

 ren hebben, zullen ontkiemen en opkomen, zoo zij 

 niet diep onder den grond gebragt zijn ; terwgl de diep 

 liggende zaden, welke, indien zij opgekomen waren, 

 wegens de scheiding der zaad- en kroonworlels brand 

 zouden hebben doen geboren worden, in Ijet geheel 

 njet zullen ontkiemeia. tirnKfrefoh 



Het getal der bereide of geweekte zaadkorrels , welke 

 in weerwil hai-er, diepe ligging opkomen, en de daarvan 

 afhangende menigte der brandzieke planten moeten 

 zich grootendeels naar de gesteldheid van het weder 

 rigten. Door guur, ongunstig weder kunnen de diep 

 liggende zaden in het opgaan verhinderd- — door schoon 

 en zeer gunstig weder daarentegen ter ontldeming op- 

 gewekt worden. Ten bewijze dezer laatste steUmg voert 

 de Schrijver het volgende aan. Den 29 Augustus 1827 

 bezaaide hij 8 morgens land, dat een' kleiachtigen 

 gïoud had met nieuwe en frisch geoogste en volkomen 

 gezonde tarwe. Het weder was ongemeen zacht en gun- 

 stig. 



