( 109 ) 



De dikke kurklaag dient den stam tot beschutting 

 voor de koude ; want , toen in den strengen winter van 

 1820 vele Kurkboomen in het Zuiden van Frankrijk 

 (dép. du J^ar) dood vroren, waren dit vooral die hoo- 

 rnen , welker kurk bet dunst was. Het is opmerkelijk , 

 dat het kurk ook de boomen tegen de werking van z^Mi^r 

 kan beveiligen. Immers bij ^e woudbranden , die in 

 het genoemde gedeelte van Frankrijk veelvuldig heer- 

 schen, kunnen vaneen'kurkboom, zoo hij 5 — 6 duimen 

 middellijn heeft en deszelfs kurklaag slechts 6 jaren 

 oud is , bladeren, takken en de buitenste km-klaag 

 verbranden , en toch bij de eerste najaarsi*egens van 

 tusschen de verkoolde schors zich nieuwe frissche lo- 

 ten ontwikkelen {ibid. p. 5^9 — 54o.) — De van kurk 

 door afschUlen ontbloote stam neemt sneller in dikte, 

 toe, dan die, waaraan het kurk ongeschonden is ge*f 

 bleven. V. H. r^ 



--125. Vele proeven heeft men van tijd tot tgd in het 

 werk gesteld, om het plantengroei bevorderend vermo- 

 gen van het salpeter te kunnen bepalen, en hetschijnt, 

 dat men zich thans nog met dit onderwerp onledig 

 houdt, daar men, volgens het British Farmer' s 

 Magazine van Mei 1828, het volgende ten op zigte 

 van ile mqstende kracht des salpeters heeft waargenot/ 

 men. ■ , : ■({ 



In het jaar 1826 ploegde men een stuk land, het- 

 welk eenen dunnen, steenachtigen en tamelijk droogen 

 teelgrond had, en kalkte het vervolgens, om met rapen 

 of knollen bezaaid te worden. In Julij had de zaaijing 

 plaats, doch de jonge plantjes gingen, wegens al te 

 groote droogte, te gronde. In Mei van het jaar 1827 

 bezaaide men het land met Haver en Klaver, en in de 

 eerste week dier maand wex-deri 5 halve Rijnlandsche 



; 'BIJDRAGEN, D. IV. ST. 2. H mor- 



