( ^^^ ) 



de noot aldaar opgegeven, komt ons veel minder een- 

 voudig voor, dan de volgende, die ons steeds regt goed 

 voldoet. Men maakt een nitras barytae , door sulpliasba- 

 rytae goed fijn te maken, te mengen met J aan deszelfe 

 gewigt fijne drooge kool, ineen'hessischen kroes te doeïi 

 en toe te dekken; het daarna gedurende eenigen tijd, 

 naar mate men veel heeft gebezigd , goed te gloeijèn. 

 Het oxygenium is dan als oxydum carbonii en ac. carb. 

 vervlogen , en men heeft sulphuretum barii overgehou- 

 den. Dit bekoeld, wordt fijn gemaakt en met water af- 

 gewasschen, om een hydrosulphas barytae sulphuro- 

 sus te verkregen , die in water oplosbaar is. Hierin doet 

 men ac. nitricum, vooral als de oplossing stei'k is, met 

 water verdund. Dit doet men bij gedeelten er bij , om 

 door de gasontwikkeling het vocht niet uit het vat uit te 

 drijven. In allen gevalle moet men hiertoe ruime, niet 

 meer dan half gevulde cilinderglazen gebruiken. 

 Want de gasontwikkeling is hierbij zeer groot. Dit gas 

 is ac. hydrosulphuricum en wordt met voordeel telkens 

 met eenen zwavelstok aangestoken, wanneer men er 

 zich op de minst onaangename wijze van wil ontdoen. 

 Er wordt sulphur gepraecipiteerd , en dus bewezen, 

 dat het hydrosulphas barytae sulphurosus was. Wan- 

 jieer men nu geen gas , door nieuw ac. niti-icum bij te 

 voegen, meer ontwikkelt, filtreert men het vocht, en 

 dampt het in saniteits schalen uit, om er nitras bary- 

 tae in kristallen van te doen ontstaan. Dit nitras gloeit 

 men nu in een' open kroes. Het zuur wordt ontleed 

 en gescheiden in protoxydum azoti en oxygenium; al- 

 thans men ziet geene roode dampen , en men steekt een' 

 glimmenden zwavelstok telkens bovenhetzelve aan. Wan- 

 neer men dit niet meer kan, is het ac. nitricum uitge- 

 dreven en men kan debaryta, nu dadelijk toegedekt, 



na 



