( 206 ) 



sarg. J Olim. f Mai 1829, en froriep, Nolïz. 

 XXV, S. i5. V. H. 



012. MirabiUs Jalapa. De zaden dezer fraaije en 

 bekende tuinplant bevatten veel meel, lietwelk eet- 

 baar is , volgens L AV i N i , die daarom de algemeene 

 aankweekiug dezer plant in Italië heeft, aanbevolen. 

 Zie Annales adtninistratives de V AgricuLLure 

 Frangaise , tome I , p. 110(1829). v. II. 



oi5. Arracaclia. Wij hebben vi'oeger verzuimd, 

 oplettend te -maken op eene lezenswaardige verhande- 

 ling van DECANDOLLE, in de Blhl. unw. , Janv. 

 1829 , p. 74 — 82 , over den eetbaren wortel der Ar- 

 racacha , welke hij , in navolging van bancroft, 

 tot een afzonderlijk geslacht Arracacia , brengt en 

 daarvan twee soorten onderscheidt: A. escuLenta en 

 A. mo schat a , waarvan de eerste thans ook in den 

 Plantentuin te Liverpool wel gewassen is. Men spreekt 

 met hoogen lof van dit nieuw moesgewas , hetwelk best 

 zoude slagen in landen , waar de middelbare warmte 

 gelijk staat aan 58 — 60° Fahr. De Arracacia be- 

 hoort tot de Umbëliijerae , evenals de nog weinig be- 

 kende eetbai'e Oostersche wortel Pastinaca SekaLul^ 

 waarop D E c. hier mede oplettend maakt. Behalve aan 

 de algemeen bekende eetbare wortels onderde Sc/ierm- 

 bloemen , worden wij hier nog herinnerd aan Carum 

 iJBuniurn) Bulbocastanuni, Bunium denudatum 

 en Eryngium campestre , welke hier en daar door 

 het volk gegeten worden. In RoussUlon eet het landvolk 

 de verbleekte jonge spruiten van Molopospermum 

 cicutariiim (^Ligusticum Peloponnesiacarn) als 

 salade ; terwijl in Anjou de knolwortels van Oenanthe 

 pimpinelloides als voedsel ter markt gebragt worden. 



V.H. 



3i4. 



