( 8 ) 



OVER DE SNELHEID VAN PAARDEN , EN IN 'T HiJ- 

 ZONDER OVER DIE ONZER HARDDRAVERS. 



DoQf; G, MOLL, 



Van alle tijden heeft men fchier bij alle volken, die 

 het paard wisten te temmen, behagen gefchept in de 

 meerdere of mindere fnelheid , waarmede deze uit- 

 muntende dieren, in een' gegevenen tijd eene gegeven 

 ruimte, nu eens met, dan eens zonder ruiter , veeltijds 

 voor den wagen doorliepen. Van, alle deze fpelcn der 

 oudheid, waarvan ons homerus en virgilius zulke 

 fchoone befchrij vingen hebben gegeven , hebben de wed- 

 loopcn met paarden zich bijna alleen ftaande gehouden. 



Bij de Noord-Nederlanders en bij de Engelfchen 

 is het wedrennen , tot op den huldigen dag in zwang 

 gebleven , en hoevvel onze harddraverijen op verre 

 na niet bij de wedloopen der Engelfchen te vergelij- 

 ken zijn , en deze liefhebberij zeker ook federt vele 

 jaren merkelijk is verminderd, blijft echter dit over' 

 oud gebruik nog vooral in Holland^ Vriesland en 

 Groningen aanhoudend in zwang. 



Toen er den lo April 1827 hier te Utrecht eene 

 harddraverij in de Maliebaan plaats had, kwam het 

 mij niet onbelangrijk voor de fnelheid van de vlugfte 

 dravers, die daar liepen, waar te nemen, en dezelve 

 te vergelijken met het geen men van de fnelheid 

 wist van andere paarden, zoo wel binnen als buiten 

 's lands. 



De Hoogleeraar aan 's Rijks veeartfenijfchool p. j. j. 

 DE FREMERIJ CD ik, deden deze waarnemingen te za- 



men 



