( 17 ) 

 OVER SCHEIKUNDIGE NOMENCLATUUR. 



Door G. Ji MÜLDERi 



U it hoofde van het verfchil der voorwerpen , heeft 

 men namen noodig, om aan anderen mede te kunnen 

 deelen , welke van dezelve wij bedoelen. — Deze 

 namen worden nu uit de taal, waarin wij fpreken, 

 genomen, zoo zij hierin voorhanden zijn; anders 

 buiten dezelve, en van daar, waar de meesten ge- 

 makkelijk de afleiding van den naam zullen kunnen 

 vinden. Is men in het kiezen dezer namen nu niet 

 aan zekere regelen gebonden, zoo neemt men ze het 

 best van in het oog loopende en merkwaardige eigen- 

 fehappen der voorwerpen. Want iedereen, die den 

 naam weet, zal hierdoor min of meer het voorwerp 

 leeren kennen» en hij, die het voorwerp kent, zal 

 gemakkelijker den naam onthouden, en fomtijds zelf 

 kunnen opmaken. 



Niet altijd heeft men echter zoo over het geven 

 van namen aan voorwerpen kunnen denken. Voor- 

 dat er vele voorwerpen, die met elkander verwant 

 zijn, bekend waren, voordat er eene zekere eenheid 

 in de rangfchikking en kennis dezer voorwerpen was 

 voorafgegaan , kon men ook geene algemeene regels 

 in acht nemen in het geven van namen , omdat er 

 hiertoe geene aanleiding was. Doch na de daarftel- 

 ling van deze eenheid moest eene goede nomencla- 

 tuur de zuster der befchrijving en uitbreiding der 

 kennis van de voorwerpen zelve zijn, en wij zien 

 ook hiervan in alle ^ wetenfchappen de doorjlaandfle 



;. ByDRAOENjD. III. S. [. B blïj^ 



