( 18 ) 



blijlccn. — Het is welligt het kenmerk van den flaat 

 der wctenfchap. Want, naarmate er meer orde en 

 eenheid in de wctenfchap heerscht , naar die mate zijn 

 de namen der voorwerpen, of onderwerpen natuurlijker, 

 meer met derzclvcr aard overeenkomflig en dus beter. 



In de fcheikunde van vroegere jaren, die geens- 

 zins den naam eener wetenfchap verdiende , waren de 

 namen als uit de lucht gegrepen. Willekeur en wan- 

 orde was het kenmerk der nomenclatuur, zoowel als 

 van de geheele wetenfchap. Doch was er geene wan- 

 orde voorafgegaan, zoo kon er nooit orde volgen. 

 Men kende de ligchamen toen niet , zoo als er waar- 

 fchijnlijkheid voor derzelver beftaan was, maar men 

 kende ze, zoo als men ze kende, dat is, zoo als een 

 of ander ze wilde bekend maken. Hoe zou men ook 

 voor al hetgeen de natuur oplevert, en dat aanfchei- 

 kundig onderzoek kan onderworpen zijn , goede na- 

 men hebbenlkunnen geven, daar men vier grondftof- 

 fen , door eeuwen heen, had aangenomen, en uit de- 

 ze alle andere ligchamen deed ontftaan en beftaan. 



De namen van zout, zuur, aarde, metaal, die na- 

 derhand "veel "omvattend werden, waren toen van be- 

 perkte beteekenis. Men kende toen niet hetgeen ook 

 hierdoor moest uitgedrukt kunnen worden. — De na- 

 men plumbum , ferrum , fiilphiir en2. waren van 

 de oudheid ontleend, die geene de minste kennis de- 

 zer ligchamen konde hebben. Intusfchen heeft de 

 oudheid hier boven de reden gezegepraald, en men 

 heeft deze namen behouden. Voor oude namen is 

 ook veel meer voor, dan voor oude zaken. Deze 

 laatften moeten op zich zelven goed zijn , of de oud- 

 heid geeft hier geenen voorrang. 



De 



