r 24 ) 



wij over de zamengcftelde woorden fprckcn, eers! 

 nog het een en ander over deze enkelvoudige opr 

 merken. 



Vooreerst heeft het gebruik gewild , dezen in het 

 Latijn te noemen, althans Latijnfche uitgangen aan de- 

 zelven te geven. De woorden echter zelve zijn voor 

 velen van Griekfchen oorfprong. Dit geeft vooral den 

 letterkundigen een onaangenaam gevoel, inzonderheid 

 als zulk een Latijnsch-Grieksch woord nog bovendien 

 verfranscht of verduitscht wordt. Wij Nederlanders 

 zitten er intusfchen het ongelukkigfte mede. Wij 

 kunnen dezelve moeijelijk eenen Nederduitfchen uit- 

 gang geven, en volgen dan meestal maar de Fran- 

 fchen. Het woord Oxyde, bij voorbeeld, hetwelk 

 van o^vg (^fcherp) komt, moet beteekenen eene ver- 

 binding van zuurftof met een metaal, of, zoo als de 

 beteekenis in latere jaren is vastgefteld : eene ver- 

 eeniging van zuurftof met een ander enkelvoudig lig- 

 chaam, in welke geene zuurftof genoeg is, om een 

 zuur te kunnen vormen. Intusfchen is noch ieder 

 oxyde fcherp, noch de zuurftof, waaruit het gedeel- 

 telijk wordt gevormd , fcherp , en dus is deze naam 

 voor deze zelfftandigheid zeer onjuist. Beteekent 

 oxyde nu eene vereeniging van zuurftof met een 

 ander enkelvoudig ligchaam , hetwelk echter geene 

 zure eigenfchappen heeft, bij voorbeeld, de oxyda 

 azoti, zoo is er geene de minfte overeenkomst tus- 

 fchen den naam en deszelfs beteekenis; want deze 

 verbindingen zijn verre van fcherp te zijn (*). 



Wat 



(♦) Dat THiNARD ten onregte de oxyda die zelfflandighe- 

 den noemt, die de roodgemaakte phntenkleuren weder 



