C 25 ) 



Wat nu den uitgang van het woord aangaat, deze 

 is in het Latijn oxydum. De Franfche fcheikundigen 

 laten dit um weg en plaatfen hiervoor eene e. Geen 

 van beiden is zuiver ; doeh de eerfte meer gebruilcelijli 

 en overeenkomftig met de gewoonte , om Griekfche 

 namen te verbuigen. Het on der Grieken wordt im- 

 mers door de Latijnen meermalen in um veranderd. 

 Het was dus voor ons verkieslijker het woord op um 

 te laten uitgaan, te meer, daar het dan, wanneer 

 het met andere woorden wordt zaraengefteld , kan ver- 

 bogen worden. 



Deze oxyda dan, die uit verfchillende hoeveelhe- 

 den zuurftof kunnen gevormd worden , worden door 

 de woorden />ro/o , deuto, trito en per onderfchei- 

 den. Dit laatfte woord, hoewel voor het laatRe 

 oxydum van eenig enkelvoudig ligchaam dikwerf ge- 

 bruikt, is, omdat het te onbepaald is, minder goed 

 te keuren ; want vooreerst ftaat het in geene verhou» 

 ding met de vorige oxyda , met het protO' en deu" 

 toxydum^ bij voorbeeld; ten tweede duidt het niet 

 aan, de hoeveelfte verbinding van zuurftof het is, het- 

 welk het woord tritoxydumw&X aanwijst. — Dit woord 

 kunnen wij dus geheel misfen en is beter niet gebruikt. 



De zelfftandigheid , waarmede de zuurflof tot een 

 oxydum vereenigd is , wordt in den tweeden naamval 



ge- 



blaauw maken (Tom. I, p. 27), is uic velen, en hiertoe 

 allen, die niet metaalaardig zijn , te zien. Deze fout is het 

 gevolg van den oneigenlijken naam. Het is dan ook te wen- 

 fchen de metaalox'^den ^ die met zuren tot zouten kunnen 

 vereenigd worden , van de anderen door eenen gefchikten 

 naam te onderfcheideo. 



-0 5 



