geplaatst. Zoo zegt men protoxydian pliimbi (pro- 

 loxiclc de plomb) ; fonitijds doet men deze zelfltandig- 

 lieid ook wel in ojiim eindigen , bij voorbeeld , het 

 carbonium , en men zegt oxydum carbomfum : beter 

 echter oxydum carbonii , om niet den fchijn voor 

 cene andere foort van verbinding te geven , ten zij 

 men algemeen den uitgang op ofum gebruikt, en men 

 dus fchrijft protoxydum plumbofum. 



Het woord acidum is , zoo wel wat den oorfprong 

 van hetzelve aangaat , als wat de toepasfing betreft 

 ver van goed te zijn. Het ontleent zijn ontdaan van 

 het uitwerkfel , hetwelk fommige ligchamen op onzen 

 fmaak uitoefenen. Intusfchen zijn er vele ligchamen 

 die dit kenmerk, hetwelk altijd zeer gebrekkig is, ge- 

 heel misfen ; waarom het dan ook voor een' niet fchei- 

 kiindigen vreemd moet luiden van zuren te hooren , 

 die niet zuur zijn. Vroeger noemde men een zuur 

 zoodanig een ligchaam, hetwelk uit eene zekere flof, 

 zuurftof genaamd , en een ander beftond. Doch deze 

 beteekenis is vervallen , omdat er zuren waren , die 

 geene zuurftof bevatten , hoewel men echter tegenwoor- 

 dig nog dezelve door fommige hiervoor ziet houden. Hier- 

 door is tevens het woord radical verloren geraakt , of 

 behoorde het althans te zijn , omdat men van de zuren 

 niet bepalen kan, welke ftof de zuurmakende is; want 

 in eene tweeledige verbinding zijn zij dit beiden, in 

 eene drieledige alle drie enz. Tegenwoordig noemt 

 men een zuur zoodanig een ligchaam, hetwelk blaauwe 

 planten-fappen rood maakt , en zich met zout — vat- 

 bare bafes tot zouten vereenigen kan. 



Men ziet uit deze bepaling van het woord zuur ^ 

 hoc vele gebreken er nog in de fqheikundigc nomencla; 



tuur 



