<: 29 o 



ten minde doelmatiger kunnen noemen , dan tlians 

 gefcliiedt : bij voorbeeld a. tartaricum van den tar' 

 tarus der ouden enz. Vooral ware het te wenfchen, 

 in deze namen ook iets van de zamenflielling te kun- 

 nen vinden, waarvoor men eenige teekens zou kun- 

 nen gebruiken , die altijd het woord moesten verge- 

 zellen : teekens , waarvoor de aanleiding in die der ato- 

 mistifche leer zou kunnen gevonden worden, en die 

 ook in fcheikundige redenering het geheele woord 

 konden vervangen. 



Deze teekens komen , wel is waar, min of meer in 

 gebruik ; doch zijn te weinig , en onder ons hoogst 

 zeldzaam gebezigd. Intusfchen verdienen zij , om hunne 

 eenvoudigheid, algemeen gebruikt te worden. Door 

 hen ziet men in ée'n oogopflag, hetgeen men anders 

 eenige regels ziet beflaan. Zij worden ook zoo ge- 

 makkelijk aangeleerd, als men wenfchenkan, en ver- 

 dienen geenen afkeer, omdat zij iets van eeue alge- 

 braïfche uitdrukking hebben. 



Uit deze oxyda en acida worden nu andere lig- 

 chamen gevormd, die zouten, /alia of faks genoemd 

 worden. Deze zouten worden zeer regelmatig ge- 

 noemd, en dit is voorzeker het beste gedeelte der 

 nomenclatuur. De zuren op kum of aticum geven 

 voor het zout as; die op ofum , is ; terwijl het woord 

 hypo , indien dit het zuur moet helpen uitdrukken , 

 er tevens wordt bijgevoegd. Het oxydum , of in het 

 algemeen, de zoutvatbare bafis wordt in den tweeden 

 naamval geplaatst, en is het een oxydum, ht^ metaal 

 hier tevens bij. Zoo heeft men fulphas -protoxydi 

 ferri. Velen laten de naam van het oxydum menig- 

 maal weg; doch men moest dit nimmer doen, ten zij 



het 



