C 43 ) 



doorfchijnend helder lichtgele oplos fing ; de mannite 

 doet dit ook, maar de oplosfing h minder helder en 

 geelachtig bruin. Wanneer men deze oplosfingen 

 matig verhit , bij voorbeeld , tot 50" c. , dan' zal de op- 

 losfing van zwavelzure quinine eene roodbruine kleur 

 aannemen ; die der mannite daarentegen zal zich geheel 

 endoor f chijnend zwart gekleurd voordoen j wordt de 

 Jiitte tot het kookpunt van water. (ioo° c.) verhoogd , 

 ^00 heeft er als het ware e^ne fterke verkoling 

 van de mannite oplosfing plaats; de oplosfing van dje 

 zwavelzure quinine daarentegen wordt, flechts hoogcr 

 roodbruin gekleurd. Zoodra nu deze oplosfingen 

 met "water worden verdund, dan zal die der zwavel- 

 zure quinine weder eene doorfchijnend heldere oploS" 

 [ing daarfliellen, met een weinig bezinkfel, wanneer 

 de hitte tot 100° c is verhoogd; zonder hezinkfcl ^ 

 wanneer de hitte van 50° c gebezigd was ; • daarente* 

 gen die der mannite zal zwarte koolachtige vlokken 

 uitftooten, in welke warmtemaat dezelve dan- ook 

 geweest is (van 50° c of 100» c). 



Deze verfchijnfelen en uitkomflen gaven mij aan- 

 leiding om te vooronderfiellen , dat langs dien weg do 

 vervalfching zoude kunnen ontdekt worden. 



Om dit te beproeven , heb ik de zwavelzure quini- 

 ne met onderfcheidene hoeveelheden mannite ver- 

 mengd , en wel met ^^^ , § , | , f , 1 hoeveelheid ; 

 deze verfchillende mengfels in zuiver zamengedrongen 

 •zwavelzuur opgelost bij de gewone warmtemaat, en daar- 

 na aan de bovengenoemde warmtegraden blootgefteld. 

 De verfchijnfelen en uitbomfiien hebben mij bewezen , 

 dat de mannite zich , in al die vermengde zwavel- 

 zure quinine , -kenmerkte door bovengenoemde kleur 



en 



