C 81 ) 



Terwijl de eerde door het hevig en fpoedig rond- 

 draaijen der metalen draden in de rnggegraat , aan het 

 geheele geftel eenen fchok mededeelde, welke op 

 zich zalven , zonder dat men naar andere oorzaken 

 behoefde te zoeken , voldoende zoude kunnen geweest 

 zijn, om den bloedsomloop tegen te houden, oefen-» 

 de de ander, door zijne zachte handelwijze, geeoe 

 genoegzame werking op denzelven uit. Men zie ter 

 nadere bevestiging van dit gezegde, de 23'*^ proef van 

 wiLSON PHILIP , in welke deze , de handelwijze van 

 LE cALLüis , door het hevig en plotfeling ronddraaijen 

 van eenenigloeijenden draad in de ruggegraat , volgende , 

 ook oogenblikkelijk de beweging van het hart zag ver- 

 minderen. Geen wonder derhalve , dat latere phyfio- 

 logen, door dit verfchil van uitkom ften, in twijfel ge- 

 bragt, de zaak op nieuw onderzochten. Trevira- 

 Nus (*) doorfneed bij kikvorfchen den zenuwftam 

 van de dij , of ook wel het ruggemerg , en daarna het 

 zwemvlies van den achterpoot onder het microscoop^ 

 brengende, vond bij, dat hierna de bloedsomloop 

 foms in hetzelve opgehouden had , en ook foras in 

 hetzelve was blijven voortgaan. Hij werd hierdoor 

 eenigzins tot een gemengd befluit gebragt, en ver- 

 klaarde wel de kracht , door welke het bloed voort- 

 bewogen wordt , volgens hem , in deze vloeiftof zelve 

 gelegen en flechts door de zamentrekkingen van het 

 hart onderfteund, voor afhankelijk van het zenuw- 

 ftelfel, maar voegde er tevens bij, dat deze invloed 

 door individueel onderfcheid gewijzigd wordt. Nasse 



on- 



(*) G. R. TREViRANüs, Biologte , Göttingcn 1814. S. 644 

 viid folg. 



Bijdragen , d. III. st. i. i^ 



