C So ) 



onderzocht daarna met zijne gewone fcbcrpzinnigheid , 

 de verfchillende , zoo even aangeflipte meeningen en, 

 na gecne van allen voldoende gevonden te hebben, 

 trachtte hij de feilen, welke anderen in hnnne proef- 

 nemingen begaan hadden, te ontwijken en kwam 

 eindelijk tot een befluit , hetwelk weinig van dat van 

 TREViRANUS verfchilt, waarbij aan de zenuwmasfa's 

 de invloed op de beweging van het hart niet ont- 

 zegd, maar behalve deze, in dezelve nog eene an- 

 dere kracht erkend wordt, welke van de eerfte onaf- 

 hankelijk is en in het leven van het deel zelve 

 berust. 



In weerwil dat hiermede alles fcheen verklaard te 

 zijn , en de zaak welligt voor afgedaan had kunnen 

 befchouwd worden, kwam w. krimer. (*} toch nog 

 eens op dezelve terug; zulks echter meer bepaalde- 

 lijk om te zien, welken invloed de zenuwen op de 

 ontfleking uitoefenen. Hij doorfneed den (lam der 

 dijzenuw bij eenen kikvorsch , en het zwemvlies van 

 den beledigden poot onder het microscoop gebragt 

 hebbende, was het hem onmogelijk door eenigen 

 prikkel, ontfteking in hetzelve voort te brengen; 

 terwijl ook de bloedsomloop langzamer werd en ein- 

 delijk ophield. Ook gelukte het hèm niet in den 

 poot van eenen jongen hond , van welken hij de dij 

 en zitbeenszenuw doorfneden had , ontfteking te ver- 

 wekken. Deze proeven gaven later aanleiding tot 

 eene onnaauwkeurigheid van langenbeckCI). Ook 



wer- 

 ■ (*) w. KRIMER, Phyliologifche Unterfuchungen. Leipzig 

 1820. S. 162 und Folgg. 



(f) LANGENBECK zegt in zljfte Chirurgifche Krankheiten , 

 Th. I, S. 93 ; „ Er (krimer) brachte einen Froich mtt der 



