C 117 > 



evenwel niet, dat ik in den waan verkeer, voor het 

 plantenrijk, even als voor het dierenrijk, of liever 

 bijzonder voor den mensch gepoogd is te doen , op 

 eene haarbreedte af, te zullen kunnen vastftellen, 

 welke grenzen tusfchen voedfel, geneesmiddel en 

 vergift beftaan ; neen , ik ben te goed overtuigd , dat 

 die grenzen in de Natuur niet gevonden worden. 

 Maar mijn dreven is , om hier eenige bepaling voor 

 te ftellen, die onze gedachten leiden en te hulp ko- 

 men kan-, die onze proefnemingen kan rangfchilikfen , 

 die ons eenigzins ten gids kan ftrekken, ten einde 

 niet her- en derwaarts rond te dwalen. Ik zal dan 

 ook geenszins trachten de veelvuldige bepalingen (*) 

 van een vergift te vermenigvuldigen , maar cene ou- 

 dere, voor den mensch bepaaldelijk opgeftelde, naar 

 mijn oogmerk wijzigen. 



Onze waarlijk geleerde Landgenooten , de Dodo- 

 ren N. VAN DER EEM en L. VAN LEEUWEN gaVCH 



eene befchrijving of bepaling van vergift, die voor 

 ons oogmerk meest dienstig fchijnt. Dezelve komt 

 met die van gaubius (f) het naaste overeen. Zij 

 noemen „vergiften, ligchamen, welke in eene zeer 

 „geringe hoeveelheid, of inwendig gebruikt, of uit- 

 „wendig aangelegd, in de meest gezonde en aan 



„der- 



(*) Men zie een aantal derzelVen opgefomd en beoor- 

 deeld in de FerL over de Vergiften van van der eem en 

 VAN LEEUWEN , in de Verh. van het Gen. Servandis Civi- 

 bus, X. Deel, (^Amft. 1785) ifce Afd. Voorts k. f. h. 

 MARK, GefchlchtUche Darjlellmg der Ciftlehre , I. Abth, 

 S. i~4. (^Gott'mg. 1827.) 



Cf) Z. Inftit. Patholog. § \Z6, pag. 293. (L B, 1781.) 



ii 5 



