( 163 ) 



of miswasfen hiervan bewaard; welk getal nog over- 

 troffen wordt door de zestig verfchillende vormen 

 van dit gras, die vvhitworth (bij sinclair, bl.asa) 

 in Engeland heeft verzameld , van welke eenige , 

 door grootte of weligen wasdom der bladeren uit- 

 muntende, ook in onze vetflie weilanden voorko- 

 men r*). 



Een /Tukje, geplaatst in de Groninger Courant van 

 7 Juüj 1826, gefchreven door den heer a. m. t. in 

 de Meeden (Prov. Groningen^, is een antwoord op 

 den bovengemelden raad van den heer d. h. b. a., 

 welken hij niet aannemelijk , maar daarentegen het 

 zaaijen van Smecrraai met klaver tot het aanleggen 

 van grasland verkieslijk oordeelt. Hij grondt zich 

 daarbij ongeveer op de volgende redenen: 



10. Op zijne graslanden zag de Schrijver vele 

 flechte en weinige goede grasfoorten , en meent dus, 

 dat er volgens de opgegevene handelwijze van d. h. b. a. 

 meer flechte dan goede grasCen op het nieuwe weiland 

 zouden komen. 



20. Hij wil liever het beste gras van de beste en 

 oudflie weilanden afzonderlijk verzamelen en uitzaaijen. 

 Deze beste grasfoort nu , is volgens zijne ondervin- 

 ding , het Smeerraaigras , hetwelk hij noemt „ eene 

 „plant, die op het laatst van den zomer zaadt, en 

 V, behoorlijk kort geweid, of op haar tijd gemaaid , 

 „geen zaderig of vroegfiervend gras oplevert. Zij is 



„ver- 



(*) In Engeland was dit gras reeds in 1677 a's voeder- 



gras bekend. Zie plat ,. Natura! History of Oxfordshire 



^^77 y P. 31—33» aangehnald bij beckmann, Grundsasfe 



der Teutfchen Landvvirtfchaft , 1806, S. 216. 



L 4 



