C lóó ) 



vee op goede weiden dit harde gras zoude weigeren , 

 komt niet met de ondervinding overeen. 



In het genoemde werk van sinclair, bl. 2124, 

 waar de bovengemelde goede eigenfchappen van het 

 Raygras te regt geprezen worden, wordt de hoeveel- 

 heid gras en de voedende beftanddeelen van hetzelve 

 echter geringer gefchat, dan van eenige andere gras- 

 fen en wel bepaaldelijk veel minder (als 5 tot 18) 

 dan de gcmeene Kropaar {Daciylis glomerata , afgeb. 

 in de Fh Bai. N". 102), doch wegens de boven- 

 gemelde groote hardheid van dit gras, zal, mijns 

 bedunkens, wel niemand aan de Kropaar boven het 

 Raygras tot voedering van het rundvee den voor- 

 rang toe kennen. Ook de beemd Vosfeflaart (Alo- 

 pecurus pratenfis) en de beemd Langbloem (Schedo- 

 norus pratenfis) worden in opbrengst en voedende 

 beftanddeelen hooger gefchat j maar het eerfte heeft 

 dikwijls doof zaad , en brengt op zandige gronden 

 minder op; het laatfte heeft na de zaaijing te lang 

 werk, om tot volkomenheid te geraken (sinclair 

 p. 140), ofTchoon het voor blijvende weiden eene 

 uitmuntende plant is. Dit laatfle geldt ook van de 

 yelcl Garsi (Hordeum pratenfe), die wegens hare 

 naalden meer ter afweiding, dan tot hooiwinning 

 gefchikt is. Ik geloof eindelijk te mogen veronder- 

 ftellen, dat in het aangehaalde werk van sinclair 

 de voedende beftanddeelen van het Raygras een weinig 

 te gering zullen zijn opgegeven , daar dit gras zijne 

 meest voedzame deelen nabij den grond heeft, en er 

 dus bij de afmaaijingen van hetzelve tot fcheikun- 

 dig of ander onderzoek ligtelijk eene niet orlaanzien- 



Hj- 



