C 176 ) 



Ik heb, even zeer als wilber, in geen geval van 

 liazelip of gelpleten verhemelte , de reukzenuvven 

 zien ontbreken. Doch geheel flrijdig met die van 

 ■wEiiER. zijn mijne waarnemingen van de uitgebreid- 

 heid des reukorgaans. 



Ik weet zeer wel, hoe moeijelijk zich het oordeel 

 over groot en klein aan eene vaste bepaling laat bin- 

 den. Het zijn betrekkelijke denkbeelden , die uit de 

 vergelijking van vele voorwerpen alleen eenige ze- 

 kerheid bekomen. Men heeft, in het gegeven ge- 

 val , daartoe niet alleen noodig eene reeks van hoof- 

 den, die met hazelip en gcfpleten verhemelte gebo- 

 ren zijn , maar een gelijk getal hoofden van kinde- 

 ren , die in grootte en ontwikkeling ten naauwfte 

 g'cUjkftaan met die mismaakte voorwerpen, waarin 

 men den graad van misvorming wil opfporen ; en 

 heeft men zelfs dan niet nog vele regelen van be- 

 hoedzaamheid in acht te nemen, om zich voor ver- 

 lieerde gevolgtrekking vrij te waren? 



Hoe ligt i:och kan bij het eene kind het zintuig 

 van den reuk iets meer , dan bij het andere ontwik- 

 keld zijn. Vindt men niet, dat de eene vrucht 

 met een geheel fmal, de andere met een verbreed aan- 

 gezigt, de eene met een rond, de andere met een 

 zeer uitgerekt , langwerpig hoofd ter wereld komt. 

 Deze bijzondere aangezigts- en fchedelvormen ftaan 

 in zeer naauw verband met de breedte tusfchen de 

 oogkuilen , welke op hare beurt met die van het 

 ■reuk -orgaan ten innigfte zamenhangt. 



Er fchijnt mij dan , om zich voor misvatting te 

 hoeden , flechts één weg open te zijn , de vergelij- 

 king namelijk , van beide zijden aan hetzelfde hoofd , 



dat 



I 



