( ^32 ) 



Tapos^ aan den voet des Pangarangoi's f 

 den 1$^'^ Juhj 1827. 



Sedert den 4''*" Julij h?b ik , vergezeld van onzen 

 gefchikten medehelper muller, en den heer van 

 OORT , den teékeniar onzer expeditie , het voor mij 

 te drukke Buitenzorg verlaten, en woon nu hier 

 2000 voeten boven de oppervlakte der zee , aan den 

 voet van den geweldig hoogen Pangarango, in een 

 echt Eüropeaansch Idimaat , waar wij ons allen als 

 met een iiieuw leven bezield gevoelen. De voornaam- 

 fte drijfveer ,' welke mij tot dezen togt aanfpoorde, 

 Avas de wensch, om voor ons vertrek naar Sumatra, 

 een nog grooter aantal alhier te huis hoorende vogels 

 zelf waar te nemen, of ten minste vele in eenen fris- 

 fchen toeftand te zien. Daartoe zoudt gij Tapos ook in 

 eene zeer gunstige ligging vinden, en er gaarne eeni- 

 gén tijd met mij willen toeven. Wij woonèn zeer 

 aangenaam, in een ruim gouvernements gebouw, het- 

 welk jaarlijks flechts eenmaal door de beambten , ter 

 infpectie der koffijplaatagiën , bezocht wordt, maar 

 dat , wegerts den (loet , met welken in vroegere jaren 

 deze heeren gewoon waren te reizen, met de noodige 

 bijgebouwen voor paarden en bedienden voorzien 

 is. Deze huizen zijn , wel is waar , flechts van bam- 

 boes gebouwd, maar bij een goed dak heeft men 

 geene verdere bedekking noodig. Elk van ons heeft 

 bovendien zijn eigen kamertje,, zijn veldbed, zijne 

 tafel en zijnen ftoel. De jagers, die trotsch op hunne 

 dienst zijn, en de preparaieurs woonen in een afzon- 

 derlijk huisje, en hebben hun eigen huishouden, in 

 hetwelk het zelfs niet aan eene marketentflier ont- 

 breekt y 



