( 235 ) 



door kunst ontnomen heeft, of misfchien ook, want 

 dichterlijk is de Indiaan niet , om tot wegwijzers in 

 dezen doolhof te dienen ; voor ons jagers hadden zij 

 ten minste dit nut. 



17 Juhj. 



■ Heden begaf ik mij voor het eerst in het dal, nabij 

 onze woning gelegen , waarbij ik , het zij in het voor- 

 bijgaan gezegd, het mij aangewezen voetpad, mis- 

 liep, en genoodzaakt werd, mij eenen nieuwen weg 

 door het digte bosch te banen (zonder bijl is dit niet 

 mogelijk) , en alzoo met gefcheurde kleederen en bloe- 

 derige handen beneden aankwam. Daar men den droom 

 in het woud duidelijk boven zich hoort ruifchen, had 

 ik mij de vallei in het geheel niet zoo laag voorge- 

 fteld, als ik dezelve werkelijk vond; ik was ten 

 minste wel een uur onder weg geweest , zonder mij met 

 iets anders dan met het afklimmen , bezig gehouden te 

 hebben. Langs eenen dergelijken weg treft men zel- 

 den dieren uit de hoogere klasfen aan , en zelfs als 

 wij iets bemerken ,• heeft de ondervinding ons ge- 

 leerd , er niet naar te fcliieten ; want indien de fchut- 

 ter niet te gelijk de plaats, waar het gefchotene valt, 

 met naauwkeurigheid kan onderfcheiden , is het toch 

 voor hem verloren; en hoe ware het mogelijk dit te 

 doen in een land, waar elk plekje van den vrucht- 

 baren bodem met digte planten bedekt is , en waar 

 ligtere, uit de hoogte vallende voorwerpen, niet eens 

 den grond bereiken. Men kan in dergelijken ftand 

 van zaken, weinig uitrigten en de beste jager zoude 

 geen fchot kunnen geven, als hij van een roofdier 

 aangevallen vs^erd. Deze heb ik echter nog niet aan- 



