( 24° ) 



en zijne wijze van zijn is geheel gelijic aan die 

 des eerften. 



21 Julij. 



Wij jaagden heden op zwijnen, nieuwsgierig zijnde 

 te weten, welke foort hier voorkomt; maar waren, 

 door gebrek aan goede honden , dezen keer niet zeer 

 gelukkig ; offchoon het van deze , den landman zoo 

 fchadelijke dieren , in den eigenlijken zin , wemelde. — 

 Hun lievelings oord zijn de valleijen , wier beken ^ 

 daar, waar zij het oorfpronkelijk wond verlaten, de 

 grenzen van de bebouwde landerijen bepalen. Hoe 

 lager deze valleijen zijn, des te digter en ondoor- 

 dringbaarder zijn zij, en op vele plaatfen, ten 

 minste door het hooge gras , de bamboes- en andere 

 ftruiken , bijna alleen voor honden , in de door de 

 zwijnen gevormde wegen, toegangbaar. Twintig 

 menfchen en eene menigte, wel is waar, flechte 

 honden, waren heden niet voldoende, om uit een 

 dergelijk digt kreupelbosch , aan welks rand wij gis- 

 teren nog eenen troep van 20 zwijnen zagen, eenen 

 «enigen op te jagen; ook hebben wij er in het ge- 

 heel maar drie gezien. Eene nadere poging zal, naar 

 ik hoop, gelukkiger uitvallen. Waarfchijnlijk is het 

 de foort, welke ik wegens zijnen ftandvastigen wit- 

 ten band over den neus. Sus yittatus genoemd heb. 



Maar treden wij eens in de koffijplaniagiën ! Der- 

 zelver verfterkende morgenkoelte verplaatst mij in ge- 

 dachten , naar Europa , en vreemd genoeg , zelfs on- 

 willekeurig op eenen van die heldere eerfie of laatfte 

 winterdagen, wanneer men des morgens door de 



kou- 



