( 245 ) 



geluk kan fchieten. Geheel hetzelfde geldt van Po- 

 tnatorhinus montamis ^ behalve dat deze gelijk een 

 muis, de verborgenfte fluiphoeken doorkruipend en 

 kleuterend het geduld nog meer op de proef (lelt; 

 bij is echter gelukkig meer algemeen en verraadt zich 

 door zijn luidruchtig gefchreeuw. De opgave van 

 HORSFiELD, dat hij zich op hooge hoornen ophoudt, 

 berust zeker op eene dwaling; zijn nest vond een 

 onzer jagers op den grond , aan den wortel van 

 een en boom. 



Veel gemakkelijker verfchaft men zich de pracht- 

 volle Phoenicornis iborten , van welke hier de Mus- 

 cicapa mimata der Planch, color. de allergemeenfte 

 Js, terwijl de M. flammea. Hechts zelden in de 

 hooge ftreken fchijnt te verdwalen , en de peregrina 

 (zeer algemeen bij Btiitenzorg) , hier in het geheel 

 niet fchijnt voor te komen. Zij vliegen op de wijze 

 van onzen Parus caudatus op de hoogere boomen , 

 zonder, bij voorb. , in de koffijplantfoenen neder te 

 dalen; zij zijn echter in lang zoo levendig niet als de 

 langftaartige mees. Het is waarlijk een prachtig ge- 

 zigt , eenen troep derzelve waar te nemen , als zij 

 in de ochtendzon glinsterend van den eenen top tot 

 den anderen rondfladderen. Al de drie foorten heb- 

 ben bijna hetzelfde gezang, dat zeer teeder en zacht 



is I zriih zi, zi, zi | v-/ v^ | . Ik heb van gee« 



nen hunner tot nog toe het nest en de eijeren kun- 

 nen krijgen, en heb ook weinig hoop, om daartoe 

 te zullen geraken. 



Meer nog worden de Dadapboomen door de groote 

 tioepen van Dicaen verlevendigd (hier i), flavum , 



Q S HORSF. 



