C 304 ) 



ward, en er heerfchen, op fommige plaatfen , nog zod 

 vele verkeerde begrippen over derzelver waren aard, 

 dat het niet overbodig kan geacht worden, op dit punt 

 de aandacht te vestigen, en door eene gezette overwe- 

 ging der tot hiertoe gedane waarnemingen over een 

 gedeelte derzelve, iets tot derzelver regte kennis toe 

 te brengen. 



Ik zal mij tot dit einde vooreerst bepalen tot den 

 honigdaim ^ en beginnen met deze ziekte te onder- 

 fcheiden van andere diergelijken, welke foms, of in- 

 derdaad, of Hechts door verwarring van naam, met 

 dezelve verwisfeld worden. 



Gewoonlijk verftaat men onder honigdaim (melligo) 

 eene zoetachtig-kleverige ftof, welke bij warm en 

 droog weder op de bovenfie oppervlakte der bladen 

 van onderfcheidene boomen en vooral van de linden , 

 eiken en elzen, en ook op andere gewasfen aange- 

 troffen wordt. Zij wordt fomwijlen verward met den 

 meeldauw (albigo) en door velen met deze ziekte 

 voor eenerlei gehouden. Zonder nu bepaaldelijk overal 

 verwarring van denkbeelden te dezen aanzien te mo- 

 gen vooronderftellen , is het zeker , dat het fpraakge- 

 bruik op meer dan eene plaats den meeldauw neemt 

 voor honigdauw , en omgekeerd (*). Ter vastere be- 

 paling echter der onderfcheidene woorden, waarvan 

 men te dezen aanzien gebruik maakt, geloof ik, onder 

 meeldauw te moeten verfiaan , die witte vlekken , 

 welke vaak op de bladen der hop (JJumulus lupulus^, 

 der erwten, en der doove netelen {Lamium album 



en 



(*) Zie Staat van den Landbouw in het Koningrijk der 

 Nederlanden over 1819, § 4. 



