( 3oB ) 



drijven (*> Dat de honigdauvv niet van de bladlui" 

 zen afhangt , wordt ook bevestigd door de , allezins 

 met de mijne ftrookende , waarnemingen van eenen on- 

 genoemden in goethe's zttr Naturwisfcnfchaft über- 

 haupt ^ hefonders zur Morphologie. Stuttgard und 

 Tubingen 1820, Ërsten Batides, Drittes Heft, 

 p. 294 en volgg. Deze Natuuronderzoeker zag het 

 ondervlak der bladeren van eenen pruimenboom ge- 

 heel met bladluizen als bedekt , tervi^ijl het bovenvlak 

 dier bladeren honigdauw in overvloed, doch geene 

 levende bladluizen toonde. Ook vond hij meenigmaal 

 volftrekt geene van deze infekten op linden, die van 

 den honigdauvv er als gevernist uitzagen. 



Wat mij betreft, houde ik den honigdauw voor eene 

 affcheiding van de bladeren, en welligt ook van an- 

 dere deelen der planten. A priori meen ik dit te 

 kunnen opmaken uit de natuur der ftof zelve , welke 

 met die van vele andere, door de planten afgefchei- 

 den ftoffen , overeenkomt. Wij weten toch , dat bij 

 voorbeeld de Berken een zoetachtig fap bevatten ; het- 

 zelfde nam ik ook in den Kanadafchen Populier en 

 in vele andere boomfoorten waar. Eene honigachtige 

 flof wordt in zeer vele bloemen gevonden , onder an- 

 deren ook in de bloemen van den Lindeboom , op 

 welke de honigdauw ook menigvuldig voorkomt. Men 



kan 



(*) Sommige landlieden meenen ook, dat de honigdauw 

 de rupfen zoude verjagen; doch die verdwijnen dei* rnpfen 

 fchijnt mij veeleer van den tijd des jaars , waarin zij , naar 

 hunnen aard, in popjes moeten veranderen, dan van den 

 honigdauw af te hangen; daar zij alle jaren, genoegzaam om 

 denzelfden tijd, hunnen ftaat van rups verlaten. 



