( 312 ) 



maar ook andere planten aan. Onder de granen is 

 de honigdauw vooral fchadelijk voor de tarwe (*) , 

 doch tast ook de rogge aan (f). Ponse zegt(§), 

 dat als de tarwplanteh' door de flakken gedund, of 

 voor een gedeelte door de vorst vergaan , en de over- 

 geblevene zwak zijn , men alsdan in den zomer dit 

 kwaad altoos te verwachten heeft. 



Sommigen tellen den veenrook mede onder de oor- 

 zaken, welke den honigdauw te weeg brengen, het- 

 geen dan ook in zoo verre niet onmogelijk is , als de 

 veenrook eene meer dan gewone droogte in den 

 dampkring veroorzaakt (**)) en welligt ook op de uit- 

 wafemende poriën der planten eenigen -invloed heeft. 

 De ondervinding zal echter hieromtrent nader moe- 

 ten beflisfen. 



Uit het voorgaande is genoegzaam gebleken , dat de 

 honigdauw, in eenen hoogen graad aanwezig , voor 

 een kenteeken moet gehouden worden van eene zie- 

 kelijke gefleldheid der vochten eener plant, hetgeen 

 2ich ook daarenboven vaak door eene ongezonde kleur 

 der bladeren openbaart (ff). Wanneer nu de fappen 

 eener plant in eenen tegennatuurlijken toeftand zijn, 

 hebben zij als van zelven aanleg tot het voortbrengen 

 van onderfcheidene crj/i/o^^OTZ/cy^ó planten (§§), het- 

 geen 



(*) Staat van den Laiwiboiiw 1814, § 4, § 42. 



(t) Staat van den Landbouw 1808 , § 4. 



(§) Leerboek ov^r den Landbouw, !• p. 47. 



(**) Zie de Verhandeling van den Hoogl- thyssen over 

 de vorming van den Mist» in deze Bijdragen II, i,bl<2i9. 



(tl) Staat van den Landbouw 1815, § 4- 



(§§) Dit is eene algemeene en zeer wijze befchikking, 

 waardoor ziekelijke of doode planten veel fpoediger ver- 

 nield 



