C 313 ) 



geen welligt de oorzaak is , dat de honigdauw dik-- 

 wijls den roest en andere ziekten , die uit kleine 

 zvvammetjes bij de planten ontftaan, voorafgaat, waar- 

 door fbmmigen den honigdauw als het eerfte tijd- 

 perk , roest enz. als het opvolgende tijdperk van 

 eene en dezelfde ziekte hebben aangezien. Wil- 

 len wij ons echter , overeenkomftig de Natuur , uit- 

 drukken, dan moeten wij den honigdauw als eene 

 eenvoudige ziekelijke uitwafeming der planten befchou- 

 wen, meeldauw, roest en brand-aren daarentegen , als 

 inderdaad georganifeerde wezens, kleine zwamuietjes, 

 die zich , ten koste van de granen en andere gewas* 

 fen, als woekerplanten Qparafitae^ ontwikkelen. 



PoNSE zegt , in zijne Verhandeling over den Honig- 

 dauw, blz. 25' „Honigdauw vertoont zich aan den 

 „halm eerst als vocht, waarvan het vloeibare gedeelte 

 „ door de lucht wordt opgenomen , en hierdoor wordt 

 „ de uitgevloeide üof bruin , en eindelijk blijft er een 

 „ roestkleurig ftof over; hetwelk men van den halm 

 „ kan afvegen." Deze opgave van den oorfprong des 

 honigdauws is allezins juist, doch omdat roest zich 

 nü èö dan na den honigdauw vertoont (*) , fchijnen 



PON- 



nield worden, en dóór gezomle, jonge gewasfen kunnen 

 vervangen worden. Hoe lang zoude niet, bij voorb. een 

 doode boom in een bosch blijven flaan, indien geene crjp' 

 tcgamifche planten en infekten deszelfs vernieling befpoe. 

 digden ? 



(*) Thaer zegt in zijne Grimdsatze 1821, IV- p. 24, 

 dac hij den roest bijna altoos als een gevolg van den honig- 

 dauw heeft waargenomen. Hij befchouwt ook den meel- 

 dauw als van eene gelijke oorzaak als honigdauw afhan- 

 kelijk. 



