i 317 ) 



droogte, heeft afgebloeid. De met regt bij onze 

 landbouwkundigen beroemde landman ponse (*) geeft 

 ook als algemeene ondervinding op, dat tarwe in 

 drooge gronden en vroeger gezaaid zijnde, minder 

 brandkoorn voortbrengt, dan die welke, in natte gron- 

 den en later te velde gebragt is. Hij bedoelt echter 

 geene zoo zeer vervroegde zaaijing , als die , waarvan 

 de Heer serrurier fpreekt. 



De waarneming door de Zeeuwen in 1821 gemaakt, 

 dat wintertarwe , door toevallige omftandigheden eerst 

 in Januarij en Februarij uitgezaaid, niet geleden had 

 door den honigdauw , op plaatfcn , waar deze anders 

 dat jaar veelvuldig befpeurd werd (+), is moeijelijker 

 te verklaren. Ook weet ik niet , of deze waarne- 

 ming dikwijls genoeg gemaakt is , om algemeen geldig 

 te zijn. 



In de Statistieke Befchrijving van Gelderland ^ 

 blz. 239 wordt ook melding gemaakt van den fcha- 

 delijken invloed des honigdauws op de aldaar ge- 

 teelde hoppe , die hierdoor geheel zwarte bladeren 

 zoude krijgen. Op de bijenteelt werkt de honigdauw 

 inzonderheid zeer nadeelig, daar de bijen dikwijls 

 deze ftof in plaats van wezenlijken honig tot Voedfel 

 gebruiken, hetgeen ziekte en zelfs den dood bij de- 

 zelve ten gevolge heeft. In het jaar 1814 had men hier- 

 van onder anderen in Vriesland de droevige onder- 

 vinding, waar de bijen, die op den honigdauw ge- 

 aasd 



(*) Zie zijne Verh. over het Brandkoorn in de Nieuwe 

 Verh. van het Zeeuwsch Genootfcbap, Deel I blz. 1^^ 



(t) Staat van den Landbouw 1821 , § 4. 



X o, 



