C 318 ) 



aasd hadden , bij ganfche hoopen dood voor de kor- 

 ven nedervielen (*). 



Of de honigdauw ook fomwijlen voor den mensch 

 fchadelijk kan worden, is mij nog niet zeker, of- 

 fchoon LE FRANCQ VAN BERKHEY (f) éóüt Waarne- 

 ming mededeelt, dat, na het vallen van eenige drup- 

 pen honigdauw op de wangen, eene roosachtige ont- 

 fteking zoude gevolgd zijn. Sommigen hebben aan 

 den honigdauw van het gras het ontdaan van de 

 tonghlaar of den kanker in den mond der runderen 

 toegefchreven (§) anderen het ongans of de leverziekte 

 der fchapen (**) , anderen wederom enkele andere 

 ziekten van het vee; doch de Schrijvers over de 

 Veeartfenijkunde drukken zich hieromtrent niet ftellig 

 genoeg uit , dan dat men dit alles voor bewezene 

 waarheid zoude mogen aannemen. 



Eigenlijke hulpmiddelen om den honigdauw te 

 weren of te genezen, worden zelden of nooit aan- 

 gewend, behalve die, welke in het algemeen ftrekken , 

 om de planten gezond te doen zijn, en die oorzaken 

 des honigdauws, welke eenigermate* in onze magt 

 ftaan , weg te nemen. Een geringe graad van deze 

 ziekte vereischt geene geneesmiddelen; een boven- 

 matige ziekelijke graad kan alleen door (lerke regens 



wor- 



(*) Staat van den Landbouw 1814, § 43. 



(f) Natuurlijke Historie van Holland, I, biz. 319. 



(§) J. LE FRANcq VAN BERKHEY , Natuurüjke Historie 

 van het Rundvee in Holland, 5de ftuk biz. 74,- a. numan. 

 Handboek der Genees- en Verloskunde van het Vee. Gro- 

 ningen 1826, bl. 290- 



(_**) A. NUMAN, Handboek, bl. 501. 



