C 327 ) 



geplaatst hebbende , zag ik al fpoedig verfcheidene 

 derzelve met het achterfte gedeelte van hun ligchaam 

 aan de oppervlakte van het water hangen , hetgeen 

 mij toefcheen te gefchieden door middel van een zeer 

 klein luchtblaasje, door welks fpecifieke ligtheid het 

 teedere ligchaam des polyps in het water kon blijven 

 drijven. Trembley (r. a. pi. blz. 37 en 38) ver- 

 klaart dit verfchijnfel daardoor , dat het achterlijf des 

 diers, of dat deel hetwelk aan de lucht blootgefteld 

 is , dadelijk droog wordt en hierdoor het weder in- 

 zakken belet; tot ftaving waarvan hij aanvoert, dat 

 als men een' droppel water op het dfooge deel laat 

 vallen de polyp dadelijk naar den grond zakt. Dit 

 laatfte is echter genoegzaam af te leiden uit de 

 flerke zamentrekldng des diers , waardoor het bij elke 

 aanraking inkrimpt en , aan geen vast ligchaam ver- 

 bonden , natuurlijk naar den bodem van het glas 

 moet zinken. Als men de polypen uit het eene glas 

 in het andere overbrengt en hen niet op eenig vast 

 ligchaam in het water plaatst , zinken zij ook dade- 

 lijk alle naar den grond. Dit inkrimpen nu en dit 

 zinken mag befchouwd worden als een bijkomend 

 hulpmiddel der natuur, waardoor dit weeke fchepfel 

 de vervolgingen van fommige andere dieren ond^omt 

 en , bij fterke bewegingen van het water , minder 

 fchade lijdt. — Offchoon trembley het hangen der 

 polypen aan de oppervlakte van het water op eene 

 andere wijze verklaart , maakt hij echter op blz. 51 

 melding van fommige polypen, die hij aantrof met 

 kleine luchtbelletjes in het kanaal , dat volgens hem , 

 van den mond des diers af, het ligchaam van het 

 eene einde tot het andere toe doorloopt; en door 



wel- 



