C 34 ) 



zelve zamenflellen , in eenen winterflaap vervalt. Hij 

 brengt ecliter den Hamfier , die , gelijk bekend is , den 

 winter Oapende doorbrengt, tot dezelve, en om nu 

 deze tegenftiijdigbeid te verklaren, is hij genoodzaakt 

 een gedwongen onderfcheid tusfchen den winterflaap 

 van d^n Ila^^fier en dien van de overige winterflaper? 

 te maken. De gronden echter, welke hy daartoe 

 aanvoqrt» komen mij weinig voldoende voor. Hij 

 nieent namelijk , dat bij den Hi^m{ler , de winterflaap 

 va,n eene andere oorzaak , dan de koude afhangt. Dit 

 is echter weinig waarfchijnlijk , vermits de hamfl^ers 

 jni$t op dien tijd van den winter inflapen , als de 

 koude het ftrengfte is. Bovendien kan het gebrek 

 ^^n toevoer van verfche lucht , nooit , zoo als erants 

 zulks doet, gezegd worden den winterflaap te ver- 

 oorzaken. De hamfter fluit wel tegen de aannadering 

 van den winter de uitgangen zijner woning zorgvuldig 

 tpe ; maar hgewel deze wij?e voorzorg , waartoe hij 

 - door ?ajn infl;inct gedrongen wordt ^ zeker met den 

 winterflaap in verband i§ ,, ka.n zij ppgit , naar mijn 

 inzien» als oorzaak van den^elven befchouwd wor- 

 den. Zij komt mi veeleer voor gevolg te zijn en te 

 dienen, om bet dier, geduren<Se ?;ön6n fcl^yndood, 

 voor de roofzueht van andere dieren te befebermen. 



De winterflaap van den Hamfier fchijnt mij derhalve 

 toe geheel met den toefland overeen te komen, in 

 welken fommige andere knaagdieren des winters ver- 

 vallen, en die wél 'de koude tot zigtbare oorzaak 

 heeft, maar welks doel uit een meer verheven wfjs- 

 geerig oogpunt behoort befchouwd te worden. 



Dezelve levert ons iminers een nieuw bewijs op 

 van de werkdadige z,org der natuur voor het behoud 



der 



