( 56 ) 



middel van de ekctrifche vonk , van deze beide dof- 

 fen, falperzuur hadden daargefteld. 

 ' Het met falpeterzuur rijkelijk voorziene regenwa- 

 ter, bij dergelijke gelegenheden, wordt door de po- 

 riën van kalkaardige en andere gebergten, opgeflurpt 

 en teruggeliouden; waardoor langzamerhand eene me- 

 nigte van falpeterzure zouten gevormd worden , welke 

 zich aanzetten op die plaatfen , welke voor den regen 

 en weêrsgefteldheden befchut zijn ; zoodat de falpeter 

 niet aldaar ter plaatfe, volgens longchawp , maar 

 werkelijk in den dampkring, bij zekere eiectrifche 

 omflandigheden , zich bevindt; en dus de theorie der 

 vorming van het falpeterzuur op de oppervlakte in 

 zich zelve, door de opgegeven daadzaak, blijft, wat 

 zij geweest is. r 



De heer L. haalt eene Verhandeling aan van 

 onzen stipriaan luïscius, waarin deze geleerde, 

 op grond zijner proeven, beweert, dat, ingevalle men 

 dierlijke ftolFen, onder vrijen toegang van water en 

 lucht, aan de ontbinding overlaat, er veel falpeter- 

 zuur en weinig ammoniak gevormd wordt. Het 

 eerfte van deze aanmerkingen is ten fterkfte bevesti- 

 gend voor de theorie van gay-lussac , en de tweede 

 zeer ftrijdig met het gevoelen van longchamp , welke 

 voorondcrftelt , dat al of bijna al de ftikftof , die bij 

 de ontbinding van dierlijke ligchamen vrij wordt, 

 zich verbindt met de waterftof tot ammoniac ; en dat 

 het gedeelte, dat zich met de zuurfliof tot falpeterzuur 

 verbindt, niet noemenswaardig is. 

 r In diepe putten, waar de omftandigheden tot de 

 falpetervorming zeer voordeelig waren , heeft de heer 



U6» 



