C no ) 



tweede gedeelte van het vraagftuk toe te pasfen; 

 want (zegt hij) „Bepaal ik op eene plaat (s) A, de 

 „ hoogten en den verloopenen tijd , zoo bereken ik , 

 „ hoeveel op die plaats , op den middag de zons- 

 „afdand van hel toppunt zal zijn, en derhalve moet 

 „men alsdan, om de breedte te bepalen, geene an-f 

 „dere dan de middagsbreedte gebruiken." Wij zijn 

 van gevoelen , dat men bepaalt : hoe veel op den mid- 

 dag de zonsafftand van top , niet zijn zal , maar zijn- 

 zoude als de declinatie onveranderd bleef; of liever ,j 

 zoo als deze afftand werkelijk is , op dat punt van 

 denzelfden parallel , dat op het gemiddelde oogenblik 

 tusfchen de beide waarnemingen middag heeft. Wij 

 zouden dus, zoowel in dit, als in alle andere geval- 

 len, voorfchrijven: om bij alle waarnemingen de de- 

 clinatie te bezigen, van den tijd, waarop dezelve 

 gedaan zijn. 



Zeer te regt heeft S. hier ingevoegd de handel- 

 wijze, om eene der hoogten te corrigeren voor de 

 ftandplaats , waarop de andere is waargenomen; wij 

 leven in eenen tijd , in welken een paar minuten , eene 

 fout kunnen worden genoemd; allenoodige correctiën 

 moeten dus in het werk gefteld worden, en men mag 

 zich niet meer vergenoegen met eene vrij ruwe nade- 

 ring , zoo als dit wel eens het geval is , bij het [be- 

 rekenen der buiten -middagsbreedte: men gebruikt 

 namelijk de middags - declinatie ; corrigeert geene 

 hoogten, voor de verfchillende breedten, waarop zij 

 geobferveerd worden , evenmin als den tijd voor de 

 veranderde lengte ; en befchouwt eindelijk de bere- 

 kende breedte, als die, waarop men zich op den 

 middag bevonden heeft! ! !. 



Bij 



