WETENSCHAPPELIJK!: BEÏIIGTEN. 



137. De 



137. ±Je la rive heeft gezien, dat de draden van 

 den galvanifchen toeftel electrisch waren gewor- 

 den , en eene tegengeftelde electr. hadden verkre- 

 gen aan die, welke zij volgens de plaatfing, aan 

 den toeüel hadden. Deze draden , of derzelver ftuk- 

 ken , bragten op den galvanometer zeer merkbare uit- 

 werkfelen ie weeg. Geleiders der electr. worden dus 

 zelf electrisch. VloeiftofFen echter worden dit niet. 

 (Bibl. univ. Juin 1827 p. 92.) Hierop moet men bij 

 het gebruik van galvanometers opmerkzaam zijn, en 

 welligt nooit twee waarnemingen met denzelfden galva- 

 nometer fpoedig op elkander laten volgen. Want de 

 geleiders behouden deze electriciteit gedurende eeni- 

 gcn tijd. (^Zie hierbij het ftuk van den heer v. beek , 

 in het eerfiegedeehe van dit iV°.) c. j. m. 



138. Becquerel vond, door eene fchijf van kurk 

 tegen een kristal, b. v. van IJslandfchefpath te druk- 

 ken, dat de ontwikkelde electriciteit evenredig was 

 aan de drukking. Hij deed, zonder het contact te 

 veranderen, de drukking dan eens grooter, dan eens 

 kleiner zijn, en vond de electriciteit evenredig aan 

 de grootfte drukkingen. Hier hadden dus de mindere 

 drukkingen, door de flechte geleiding waarfchijnlijk , 

 geene verandering te weeg gebragt. — De onderlinge 

 aaneenhcchting der platen van een kristal brengt dezelfde 

 uitwerking voort als de drukking. Want door deze 



van- 



